Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δωδεκάθεο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δωδεκάθεο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012

Υπήρξε ποτέ Δωδεκαθεϊσμός και αν όχι γιατί εμφανίζεται σήμερα;

Πολλοί φίλοι μας ρωτάνε συχνά για το ζήτημα του φαινομένου της ειδωλολατρίας (νέο-Δωδεκαθεϊσμού), που παρουσιάζεται συχνά στις μέρες μας, αποκαλούμενη ως «πατρώα θρησκεία». 
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από την εμφάνιση ειδωλολατρίας σε μια σύγχρονη κοινωνία είναι ποικίλα (όπως π.χ. Το: «είναι δυνατόν εν έτη 2011 να λέει κάποιος ότι πιστεύει σε αγάλματα και να μην το κάνει ξεπίτηδες ή να μην έχει μια δόση…παράνοιας»;) και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή εξέταση του φαινομένου, ώστε να λυθούν και κάποιες συχνές απορίες των φίλων μας.


1) Είναι η ειδωλολατρεία «πατρώα θρησκεία»;

Η απάντηση σε αυτό είναι ΟΧΙ.



 Στην Ελληνική αρχαιότητα μπορούμε να διακρίνουμε τρεις περιόδους:


α) Την πολυθεϊστική, β) Την Μονοθεϊστική και γ) Μια περίοδο που υπήρξε όντως μια τάση στον Δωδεκαθεϊσμό αλλά αυτό συνέβαινε στα λαϊκά στρώματα αφού μπορούμε να διακρίνουμε από τα π.χ. ορφικά ότι οι μύστες (δηλαδή οι μυημένοι στα διάφορα μυστήρια και οι ανώτερες τάξεις) ήταν μονοθεϊστές.
 Όλοι οι Αρχαίοι φιλόσοφοι από το 357 π.χ. και μετά είχανε καταδικάσει την ειδωλολατρία, τα ορφικά μιλούσαν για μονοθεϊσμό (τα οποία ορφικά χρονολογούνται αρκετών χιλιάδων ετών) και επίσης στον Ερμή τον τρισμέγιστο(ερμητικά κείμενα) βλέπουμε τις ίδιες τάσεις. Άρα μπορούμε να πούμε ότι η Ελληνική αρχαιότητα ήταν Μονοθεϊστική όσον αφορά την «Ελίτ» της κοινωνίας και όσον αφορά τον απλό αμόρφωτο λαό υπήρξαν μικρές περίοδοι πολυθεϊσμού-δωδεκαθεϊσμού που όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με την σημερινή μορφή της Νέοειδωλολατρίας και γιαυτό τον λόγο δεν μπορούμε να πούμε ότι οι σημερινοί παγανιστές δικαιούνται να διεκδικούν τον τίτλο της «πατρώας θρησκείας» αφού η σημερινή πλάνη τους σε κανένα σημείο δεν σχετίζεται με την πίστη των Αρχαίων Ελλήνων.

2) Ναι αλλά όπως ξέρουμε υπήρξε η Ελληνική μυθολογία, το 
δωδεκάθεο και όπως παραδεχόμαστε υπήρξε και μια πολυθειστική περίοδος. Έστω και αν αυτά υπήρξαν στις πεποιθήσεις του απλού λαού και για συγκεκριμένες περιόδους, αυτό δεν αποδεικνύει την σύνδεση των σημερινών δωδεκαθεϊστών-παγανιστών με την Ελληνική αρχαιότητα;
Μπορεί φαινομενικά να έχει σχέση αλλά στην ουσία δεν υπάρχει 
ουδεμία σύνδεση αφού ο σκοπός και ο τρόπος έκφρασης είναι πολύ διαφορετικός. Όσον αφορά τον πολυθεϊσμό μπορούμε να πούμε πως σε τέτοιες περιόδους της αρχαιότητας, οι άνθρωποι εκφράζαν έναν σεβασμό προς κάθε άγνωστο ή γνωστό «Θεό» που υπήρχε κατά την πίστη και την γνώση τους. Οι σημερινοί υποτιθέμενοι αρχαιολάτρες επιδεικνύουν μένος και πολεμική εναντίον της Ορθοδοξίας και συνεπώς δεν είναι δυνατόν να συγκριθούν με τους πολυθεϊστές της αρχαιότητας. Υπάρχει βέβαια ένα κομμάτι αρχαιολατρών του σήμερα που είναι όντως πολυθεϊστές και δέχονται τους Θεούς όλων των θρησκειών αλλά και αυτοί δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο πολυθεϊσμό, αλλά μάλλον τείνουν προς την θεοσοφία και την πανθρησκεία που η νέα τάξη ετοιμάζει.
Το παράδοξο με αυτούς τους σύγχρονους πολυθεϊστές είναι πως ενώ δέχονται ακόμα και τον Βούδα ως πιθανή θεότητα δεν δέχονται τον Χριστό διότι για αυτούς είναι… Εβραϊκό κατασκεύασμα! Για να το καταλάβουμε αυτό θα πούμε ότι οι σημερινού πολυθεϊστές δέχονται όλες τις άλλες θρησκείες εκτός της Ορθοδοξίας! Από την άλλη όσον αφορά τον δωδεκαθεϊσμό, στην αρχαιότητα οι Έλληνες τον είχαν ως ένα είδος προγονολατρείας. Αν παρατηρήσουμε καλά την μυθολογία μας θα αντιληφθούμε πως οι αρχαίοι Έλληνες βλέπανε τον Δία ως τον γενάρχη των Ελλήνων (αυτός που γέννησε θεούς και ανθρώπους) και όπως επίσης ότι στο δωδεκάθεο δίνανε ανθρώπινα χαρακτηριστικά, πάθη και ιδιότητες.

Εδώ να σημειώσουμε πως είναι εύκολο να παρατηρήσει κάποιος ότι τα 
πάθη και οι συνήθειες που είχανε σύμφωνα με την μυθολογία οι 12 «θεοί», ούτε λίγο ούτε πολύ αντικατοπτρίζουν τις συνήθειες και τα πάθη αλλά ακόμα και τους φόβους του Αρχαίου Έλληνα, οπότε αν μπορούμε να βγάλουμε κάποιο γενικό συμπέρασμα από όλα αυτά θα λέγαμε πως για την μυθολογία ο Δίας ήταν αυτός που γέννησε θεούς και ανθρώπους οι οποίοι θεοί αλλά και ο ίδιος ο Δίας είχαν τις ίδιες συνήθειες, πάθη και χαρακτηριστικά με τους ανθρώπους που γέννησε και αφού τα πάθη και τα χαρακτηριστικά αυτά ανταποκρίνονται μόνο στον Ελληνικό λαό συνεπώς, ο Δίας για τους 

Αρχαίους Έλληνες ήταν ο γενάρχης τους, αυτός ο οποίος ήταν ο πρώτος Έλληνας (κάτι σαν τον Αβραάμ για τους Εβραίους δηλαδή). 

Εύκολα λοιπόν διαπιστώνουμε ότι ο δωδεκαθεϊσμός εκείνης της εποχής αφορούσε μια τιμή σε κάποιους σπουδαίους αρχαίους Έλληνες προγόνους των Ελλήνων και όχι μια θρησκεία με την έννοια που το αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Οι σημερινοί δωδεκαθεϊστές λοιπόν ουδεμία σχέση δεν έχουν με αυτή την τιμή των προγόνων τους διότι ξεχνάνε να τιμήσουν αρκετές γενιές προγόνων τους που ήταν… Χριστιανοί! Τι θέλω να πω;

Όταν μιλάμε για τιμή στους προγόνους μας δεν μπορούμε να πούμε 
ότι τιμούμε έναν πρόγονο μας που έζησε πριν 2500 χιλιάδες χρόνια και δεν τιμούμε τον πρόγονο μας που έζησε πριν μόλις 50 χρόνια! 


Είναι αντιφατικό να τιμούμε τον προ-προ-προ-προ-προ-προπάππου μας και να μην τιμούμε τον παππού μας! Οι Αρχαίοι Έλληνες δωδεκαθεϊστές λοιπόν τιμούσαν όλους τους προγόνους τους αλλά οι σημερινοί δωδεκαθεϊστές δεν τιμούν παρά μόνο τους προγόνους που συμφέρει το αρρωστημένο πιστεύω τους! Άρα στην μια περίπτωση 
έχουμε προγονολατρεία ενώ στην άλλη έχουμε επιλεκτική αποδοχή σε ότι μας συμφέρει. Οι σημερινοί δωδεκαθεϊστές λοιπόν δεν αποδέχονται και δεν τιμούν τους προγόνους τους, που περί τα δυο χιλιάδες χρόνια είναι χριστιανοί και μάλιστα η στάση τους αποτελεί ύβρη στην μνήμη εκατομμυρίων Ελλήνων ανά τους αιώνες που
 επέλεξαν να είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και να θυσιαστούν για την πίστη τους αυτή.

3) Υπάρχει όμως η προπαγάνδα που λέει πως γίναμε Χριστιανοί με 
την βία, άρα οι δωδεκαθεϊστές δεν οφείλουν να τιμούν μια επιλογή που κάνανε οι πρόγονοι τους Χριστιανοί δια της βίας.

Η Ιστορία έχει καταγράψει χιλιάδες μάρτυρες Χριστιανούς που δεν 
θέλανε να θυσιάσουν στα είδωλα και τους ρίχνανε στα λιοντάρια. 

Για παράδειγμα θα αναφέρουμε τον Νέρωνα που έκαψε την Ρώμη και τα έριξε στους Χριστιανούς. Για να τους τιμωρήσει μετά το κάψιμο της Ρώμης επί μέρες τους βασάνιζε τόσο απάνθρωπα που ακόμα και οι Ρωμαίοι που δεν ήταν Χριστιανοί αηδίασαν από το θέαμα. Έτσι λοιπόν βλέπουμε μέσα στους αιώνες χιλιάδες μάρτυρες του 

Χριστιανισμού που το έγκλημα τους ήταν ότι δεν θυσίασαν στα είδωλα. Δεν βλέπουμε όμως πουθενά το αντίθετο. Πουθενά οι Χριστιανοί δεν υποχρέωσαν τους ειδωλολάτρες να πάνε στην εκκλησία και να γίνουν μέλη της. Όμως ας δούμε το θέμα με την ρεαλιστική σημερινή πραγματικότητα για να μην μακρηγορήσουμε σε ιστορικές έρευνες.
Οι γονείς μου ήταν Χριστιανοί και όσο είχαν την ευθύνη μου με 
μεγαλώσανε Χριστιανικά. Όταν μεγάλωσα και ενηλικιώθηκα μπορούσα να επιλέξω και επέλεξα να μείνω κοντά στον Χριστό. Δεν με εξανάγκασε κανείς σε αυτό. Κάποιος άλλος έκανε άλλη επιλογή. Όταν ενηλικιώθηκε έγινε Βουδιστής. Ούτε αυτόν τον έπιασε κανείς με το 
ζόρι. Άρα στην σημερινή κοινωνία της ανεξιθρησκίας είναι παντελώς παράλογο να μιλάει κάποιος για θρησκευτικό εξαναγκασμό. Το να προσπαθεί κάποιος να με πείσει ότι έγινα Χριστιανός με το ζόρι είναι σαν να υποτιμά την νοημοσύνη μου: Δεν είναι δυνατόν εκατομμύρια Ελλήνων που επιλέγουν και επέλεξαν ανά τους αιώνες να 
είναι Χριστιανοί, να λέμε σήμερα ότι αυτοί γίνανε με το ζόρι. Δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν σκλάβος επειδή ήταν… Χριστιανός ούτε μπορούμε να πούμε ότι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός δεν ήταν Έλληνας! Υπάρχει σε όλο αυτό η εξής λογική και εύκολα αποδεικτέα εξήγηση: Ο Ελληνικός λαός έχει αποδείξει μέσα στους 
αιώνες ότι αποβάλλει ότι δεν ταιριάζει σε αυτόν. Όσες φορές και αν προσπάθησε ο οποιοσδήποτε κατακτητής να μας αλλάξει εμείς παραμείναμε στις επιλογές μας ως Έθνος. Αφού λοιπόν οι Έλληνες κρατήσανε την Ορθοδοξία για Χιλιάδες χρόνια είναι ευνόητο ότι την θέλανε διότι αν δεν την θέλανε θα την είχαν αποβάλλει.


4) Οι Αρχαιολάτρες όμως αντιτείνουν πως οι Χριστιανοί κατέστρεψαν τα μνημεία της αρχαίας Θρησκείας και έτσι επέβαλαν την εξάλειψη της.

Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει από όλες τις πλευρές το γενικό 
συμπέρασμα είναι πως οι περισσότεροι ειδωλολατρικοί ναοί καταστράφηκαν από φυσικές καταστροφές και μόνο σε λίγες περιπτώσεις από ανθρώπινη παρέμβαση. Μια περίπτωση ανθρώπινης παρέμβασης ήταν οι ορδές του Αλάριχου που όντως κάνανε σφαγές και καταστροφές με την διαφορά του ότι δεν ήταν Χριστιανοί αλλά 

Αιρετικοί αρειανιστές και ως εκ τούτου δεν οφείλει η Ορθοδοξία να απολογηθεί για τις πράξεις τους ιδίως από την στιγμή που οι ορδές του Αλάριχου έσφαξαν και χιλιάδες Χριστιανούς. Εδώ θα πρέπει να πούμε και δύο κουβέντες για την λογική του ζητήματος:

Υπάρχουν παγκοσμίως εκατοντάδες κατακόμβες με πρωτοχριστιανικές εκκλησίες. Υπόγειες στοές που μαρτυρούν την ανάγκη των Χριστιανών να κρυφτούν για να λατρέψουν τον Θεό. Εκκλησίες κρυμμένες κάτω από την γή ακόμα και σε σπήλαια. Στην Ρωσία ακόμα και σήμερα υπάρχουν οι κατακομβίτες οι Χριστιανοί δηλαδή που εξαναγκάστηκαν από τα καθεστώτα να λατρεύουν σε υπόγειες στοές. Ακόμα στην 

Ευρώπη υπάρχουν πληθώρα τέτοιων κατακομβών από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια. Άρα τα γεγονότα μαρτυρούν ότι οι Χριστιανοί διώχθηκαν και υποχρεώθηκαν να καταφύγουν ακόμα και στα έγκατα της γής για να ξεφύγουν από την μανία των ειδωλολατρών και να λατρέψουν τον Χριστό. Όμως όσο και αν ψάξουμε δεν θα βρούμε το αντίθετο! Όλοι οι ειδωλολατρικοί ναοί είναι χτισμένοι στην επιφάνεια της γης. Ακόμα και αυτοί που έχουν θαφτεί όταν λειτουργούσαν ήταν στο φως και θάφτηκαν πολλούς αιώνες μετά από την στιγμή που έπεσαν σε αχρηστία. Όσο και αν ψάξουμε δεν θα 
βρούμε ειδωλολατρικούς ναούς και θυσιαστήρια σε κατακόμβες και αυτό μαρτυράει ότι ουδέποτε οι ειδωλολάτρες δεν υποχρεώθηκαν να λατρέψουν κρυφά και δεν διώχθηκαν! Διότι αν υπήρχαν ειδωλολάτρες που υποστήκανε διωγμό το λογικό επόμενο θα ήταν αυτοί να λατρεύανε κρυφά! Όμως τα ευρήματα δεν αποδεικνύουν τίποτα τέτοιο και μάλλον δείχνουν το αντίθετο: Όλοι οι ειδωλολατρικοί ναοί και τα θυσιαστήρια είναι μέχρι και σήμερα στην επιφάνεια της γης πολλά από τα οποία διασώζονται μέχρι και σήμερα γεγονός που θα ήταν αντιφατικό να συμβεί αν υπήρχε διωγμός εναντίον τους.

Επίσης θα μπορούσε να πει κάποιος ότι δεν συντηρήθηκαν σωστά ανά τους αιώνες και κατέρρευσαν από διάφορες αιτίες όμως και εδώ το επιχείρημα δεν στέκει διότι σήμερα αυτοί οι χώροι έχουν μια πολιτιστική και αρχαιολογική αξία διότι είναι ΑΡΧΑΙΟΙ όμως τότε δεν είχαν καμία τέτοια αξία γιατί ήταν… σύγχρονοι! Όταν εγώ ας πούμε έχω ένα κτήριο σήμερα που δεν το χρειάζομαι πια τι κάνω; Το γκρεμίζω και φτιάχνω κάτι άλλο στην θέση του. Είναι ποτέ δυνατόν να κρατήσω ένα κτήριο που δεν το χρειάζομαι με την σκέψη ότι μετά από… 2000 χρόνια θα έχει αρχαιολογική αξία;;;; Μα θα ήμουν 
σχιζοφρενής αν σκεφτόμουν κάτι τέτοιο! Έτσι ακριβώς συνέβηκε και με τα κτήρια αυτά: Πέσανε σε αχρηστία διότι δεν χρησιμοποιόταν πια ως χώροι θρησκευτικής λατρείας, αφού η θρησκεία είχε αλλάξει.

 Τότε δεν είχαν καμία αρχαιολογική αξία διότι ήταν κτήρια της εποχής και ως είναι λογικό αντικαταστάθηκαν από κτήρια που θεωρήθηκαν πιο χρήσιμα! Δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση ο πολίτης πριν από… 1700 χρόνια να μην γκρεμίσει ένα κτήριο που δεν χρησιμοποιούσε πια γιατί σήμερα θα είχε…αρχαιολογική αξία! 

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι σημερινοί αρχαιολάτρες σε αυτό το σημείο εμφανίζουν μια μανία καταδίωξης που σε καμία περίπτωση δεν έχει σχέση με τους περήφανους αρχαίους Έλληνες και τα πιστεύω τους. Μάλλον κακομοιριά και ψυχασθένεια θυμίζει η στάση τους…

5) Ωστόσο ακούγεται συχνά ότι δεν τους επιτρέπουν να λατρεύουν ελεύθερα στους ναούς τους και πως τους εμποδίζει η εκκλησία να χρησιμοποιούν τα εναπομείναντα θυσιαστήρια τους όπως επίσης πως καταπατούνται οι αρχαιολογικοί χώροι που γιαυτούς είναι τόποι λατρείας.

Αν μιλάμε για χώρους σύγχρονους δεν νομίζω πως κανείς τους εμποδίζει να τους φτιάξουν και να τους χρησιμοποιούν κατά το δοκούν. Δεν νομίζω πως εμποδίζει κανείς τον οποιοδήποτε να χτίσει έναν χώρο στο κτήμα του και να χορεύει σε αυτόν ακόμα και τον χορό της φωτιάς αν το επιθυμεί. Όταν όμως μιλάμε για τους αρχαιολογικούς χώρους εκεί το πράμα αλλάζει. Οι αρχαιότητες είναι κοινή κληρονομιά όλου του Ελληνικού λαού. Το κληρονομικό δικαίωμα σε αυτές το έχει κάθε Έλληνας ανεξάρτητα από το αν είναι Χριστιανός, Βουδιστής, Αριστερός, Δεξιός, κουτσός, στραβός, μελαχροινός ή ξανθός ή δεν ξέρω τι άλλο. Οι χώροι αυτοί λοιπόν είναι περιουσία μου και περιουσία σου όσο είναι και ενός παγανιστή και έχουμε κληρονομικό δικαίωμα σε αυτούς όλοι οι Έλληνες πολίτες. Η αξία τους είναι αρχαιολογική και πολιτιστική.

 Αν λοιπόν ο πατέρας μου έχει ένα μανάβικο και μου το αφήσει κληρονομιά είναι λογικό ότι εγώ θα έχω το δικαίωμα να το μετατρέψω σε ότι θέλω αφού θα είναι στην κυριότητα μου.


Παρομοίως και για τους χώρους αυτούς που οι πρόγονοι μας αφήσανε κληρονομιά και ανεξάρτητα από το αν έχει αλλάξει η χρήση τους (δεν είναι πια θρησκευτικοί χώροι, αλλά αρχαιολογικοί-πολιτιστικοί) παραμένουμε συν-ιδιοκτήτες όλοι οι Έλληνες πολίτες.

 Δεν μπορεί λοιπόν μια μερίδα του πληθυσμού να καπιλευτεί την κοινή μας περιουσία με την αιτιολογία ότι πριν από… 2000(!) χρόνια χρησιμοποιόταν για θρησκευτικούς λόγους! Ακόμα και… χρησικτησία να κάνουμε σε έναν χώρο θα μας πάρει μόλις 14 
χρόνια. Άρα το θέμα δεν είναι για ποιόν σκοπό χρησιμοποιούνταν πριν από χιλιάδες χρόνια διότι εν το μεταξύ εγκαταλείφθηκαν και περάσανε ως μνημεία σε όλο τον Ελληνικό λαό και δεν έχουν καμία θρησκευτική χρήση για χιλιάδες χρόνια. Άλλωστε αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τους ειδωλολατρικούς χώρους. Το ίδιο ισχύει και για 
πρωτοχριστιανικές εκκλησίες αλλά και για κτίσματα οποιασδήποτε θρησκείας στον κόσμο έχουν ανακαλυφθεί και θεωρούνται ως αρχαιολογικά ευρήματα.

Συνεπώς έχουμε ένα δεδομένο: Οι αρχαιολογικοί χώροι είναι ιδιοκτησία όλου του Ελληνικού λαού. Στην κοινή μας ιδιοκτησία εγώ μπορεί να βλέπω μια αξία πολιτιστική, ο άλλος μπορεί να βλέπει ένα σημείο επαφής με τους εξωγήινους και ο τρίτος να βλέπει το σημείο που ζει ο Δίας και δικαίωμα του καθενός να βλέπει ότι θέλει όμως δεν μπορεί και δεν είναι δυνατόν να επιβάλει ο καθένας στο κοινωνικό σύνολο αυτό που βλέπει και πιστεύει προσωπικά. Από αυτή την σκοπιά οι σύγχρονοι αρχαιολάτρες πρέπει να λένε και ευχαριστώ που ανεχόμαστε την καταπάτηση από μέρους τους των 
αρχαιολογικών μας χώρων και την τέλεση τελετών σε αυτούς. Ίσως δεν θα έπρεπε διότι η ανεκτικότητα μας αυτή έχει αποθρασύνει τον καταπατητή ώστε να θεωρεί τον εαυτό του ως μόνο νόμιμο κληρονόμο και αυτό είναι η απόδειξη ότι οι αυτοί οι άνθρωποι είναι αγνώμονες και δεν έχουν σε καμία περίπτωση σχέση με την κουλτούρα και τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων οι οποίοι ήταν περιβόητοι για το ΦΙΛΟΤΙΜΟ τους.

6) Τελικά αν οι σημερινοί αρχαιολάτρες δεν έχουν επί της ουσίας καμία σχέση με την πίστη των Αρχαίων Ελλήνων από που και γιατί εμφανίστηκαν;

Όταν η νέα τάξη θέλει να διαλύσει μια κοινωνία τι κάνει; Μια κοινωνία είναι ένα ομοιόμορφο σύνολο. Η αντίθετη έννοια του συνόλου είναι το ΕΓΩ. Όταν οι άνθρωποι κοιτάνε το εγώ τους είναι αδύνατον να λειτουργήσουν σαν σύνολο. Θα πούμε ένα μικρό παράδειγμα σε αυτό. Ας πούμε π.χ. για μια πολυκατοικία στο κέντρο της Αθήνας η οποία είναι ένα μικρό σύνολο ανθρώπων. Η πολυκατοικία κατοικείται από 20 οικογένειες που η κάθε μία έχει από ένα αμάξι. Όμως μπροστά στην πολυκατοικία υπάρχει χώρος για να παρκάρουν μόνον 4 αμάξια. Αν λοιπόν όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας θέλουνε πάση θυσία να παρκάρουν μπροστά στο σπίτι τους τι θα συμβεί; Δεν θα είναι δυνατόν. Αν όμως ο καθένας το δει εγωιστικά το θέμα και επιχειρήσει με κάθε θεμιτό η αθέμιτο μέσον να παρκάρει εκεί που επιθυμεί τι θα συμβεί; Μα είναι πασιφανές ότι αργά ή γρήγορα οι 20 οικογένειες θα έρθουν σε σύρραξη και το 
σύνολο θα διαλυθεί. Για να μην συμβεί αυτό όμως πρέπει να πρεσβεύει η λογική και κάποιοι να παραμερίσουν το ΕΓΩ τους. 

Σίγουρα θα υπάρχει και αυτός που θα κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να κρατάει έναν «πριβέ» χώρο έξω από την πόρτα του αλλά πάντα θα υπάρχει και αυτός που θα δίνει «τόπο στην οργή» και θα παρκάρει στο δίπλα τετράγωνο.

Έτσι βλέπουμε ότι η κοινωνική συνοχή στηρίζεται στην υποχώρηση 
και όχι στο ΕΓΩ διότι ποτέ δεν είναι δυνατόν το δικό μου ΕΓΩ να έρχεται σε απόλυτη σύμπνοια και αρμονία με το δικό σου. Όταν λοιπόν ενώσουμε μερικά ΕΓΩ τι προκύπτει; Προκύπτει μια ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ! Δηλαδή ένα υποσύνολο ατόμων μέσα στο κοινωνικό σύνολο που διαφοροποιούνται και έρχονται σε αντίθεση με αυτό! Έτσι λοιπόν η Νέα Τάξη όταν επιθυμεί να διαλύσει ένα κοινωνικό σύνολο χρηματοδοτεί και χρησιμοποιεί μια μειονότητα και αν αυτή δεν υπάρχει τότε την… δημιουργεί. Η μειονότητα μπορεί να είναι Εθνική, ταξική, θρησκευτική κ.λ.π. και σημασία δεν έχει τι άλλο αφού η νέα τάξη τις δυναμώνει όταν αυτή την συμφέρει και τις εξαφανίζει όταν δεν εξυπηρετούν πλέον ή γίνονται ενοχλητικές γιαυτήν. Αν κοιτάξουμε λίγο την περιοχή των Βαλκανίων θα 
τρομάξουμε όταν ανακαλύψουμε πόσο συχνά χρησιμοποιούνται οι μειονότητες ή οι «μειονότητες» από την νέα τάξη για τον σκοπό αυτό: Οι ΗΠΑ διαλύσανε την Γιουγκοσλαβία ενισχύοντας και χρησιμοποιώντας την Αλβανική μειονότητα, οι Τούρκοι επιτέθηκαν στην Κύπρο και την κρατάνε ακόμα σκλαβωμένη με το πρόσχημα της Τούρκικης μειονότητας και στην Θράκη χρησιμοποιούν την μουσουλμανική μειονότητα, στην Ελλάδα έχουμε μια μειονότητα ορφανών του Στάλιν (τους περιβόητους αναρχικούς) που η νέα τάξη χρησιμοποιεί για να διαλύσει κάθε συνοχή στην Ελληνική κοινωνία και το πράγμα πάει… λέγοντας!

Για σκεφτείτε το λίγο πως πάει το πράγμα: Στην Ελλάδα εδώ και αιώνες δεν υπήρχαν μόνο Ορθόδοξοι. Υπήρχαν και π.χ. καθολικοί υπήρχαν και ουνίτες υπήρχαν και Ιαχωβάδες και πεντηκοστιανοί κ.τ.λ. ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ όλους αυτούς; ΌΧΙ. Πιστεύανε αυτό που πιστεύανε ελεύθερα και ποτέ δεν παραπονέθηκαν ότι είναι 
υπό διωγμό. Αλλά και οι Ορθόδοξοι ποτέ δεν κάναμε πόλεμο σε κάποιον από αυτούς. Η μόνη απαίτηση που είχαμε είναι να μην μας χτυπάνε τα κουδούνια μεσημεριάτικα και να μας κάνουν κήρυγμα.

Ξαφνικά και «ως από μηχανής θεός», σε αυτή την δύσκολη συγκυρία για την Ελλάδα,εμφανίζεται μια θρησκευτική μειονότητα κάποιοι υποτιθέμενοι αρχαιολάτρες η οποίοι υποστηρίζουν πως είναι υπό διωγμό και ανοίγουν πόλεμο στην Ορθοδοξία και μόνο.
Πολλοί δε φτάνουν στο σημείο να πουν ότι για να κάνουν πατριωτικό αγώνα πρέπει πρώτα να… απελευθερωθεί η Ελλάδα από την… Ορθοδοξία! 

Μια «καταπιεσμένη» θρησκευτική ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ που ζητάει δικαιώματα. 

Δέχονται όλες τις Θρησκείες εκτός της Ορθοδοξίας (δηλαδή το μεγάλο σύνολο του Ελληνικού λαού) και απαιτούν να τους δοθούν οι Αρχαιολογικοί χώροι (που η Ελλάδα είναι γεμάτη από αυτούς) διότι είναι… θρησκευτική τους κληρονομιά και φτάνουν στην ψυχασθένεια να πουν ότι οι Χριστιανοί δεν είναι Έλληνες αλλά Εβραίοι…

(ΛΕΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΕΒΡΑΙΟΥΣ)

Για σκεφτείτε το και πείτε με το χέρι στην καρδιά: Τι σας θυμίζει όλο αυτό; 

http://www.elliniki-grothia.com/?p=8522

ΠΗΓΗ: http://anti-neotaksites.blogspot.com/2012/01/blog-post_6067.html#ixzz1iboQuDvP

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011

Ο ΑΠΟΛΛΩΝ(Ο ΜΑΣΟΝΟΣ ΘΕΟΣ ΩΡΟΣ ΔΗΛΑΔΗ) ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ (ΑΠΟΛΛΥΩΝ)-ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ!


ΤΙ ΣΗΜΑΊΝΕΙ ΤΟ ΌΝΟΜΑ «ΑΠΌΛΛΩΝ»;

Ο Απόλλων των Βηίων 
«Λένε λοιπόν ότι ο Απόλλωνας τυραννικός πολύ θα γίνει, και σκληρά θα διαφεντεύει τους αθάνατους και τους θνητούς πάνω στη ζωοδότρα  γη»
(Ομηρικός ύμνος στον Απόλλωνα)

«Έχουσι βασιλέα επ’ αυτών τον άγγελον της αβύσσου. όνομα αυτώ Εβραϊστί Αβαδδών, εν δε τη Ελληνική όνομα έχει  Απολλύων»   (Αποκάλυψις Ιωάννου, Θ΄, 10)  



«Και οι θεοί στου Δία το παλάτι τον τρέμουν σαν τοξεύει και σηκώνονται όταν ζυγώνει όλοι από τις θέσεις τους  όταν τα λαμπρά του τόξα τεντώνει»

 (Ομηρικός ύμνος στον Απόλλωνα)


«Λέει η Γραφή πως ο Διάβολος μετασχηματίζεται ‘σε άγγελο φωτός’, και τι κάνει; προφανώς προφητεύει»

 (Κλήμης Αλεξανδρείας, Στρωματείς ΣΤ VIII )

Οι σοφοί  λένε πως δεν έχουν  καταλήξει στην ετυμολογία του ονόματος του θεού. Αυτό οφείλεται στην εξιδανίκευση των ιδιοτήτων του. Δεν είναι φιλολογικό, αλλά ιδεολογικό πρόβλημα. Η ετυμολογία του «Απόλλων» είναι αντίθετη με όσα πιστεύουμε σήμερα γι’ αυτόν 
Η αδυναμία εξήγησης της επωνυμίας του είναι αναμενόμενη, γιατί αυτή εκφράζει τα πραγματικά του γνωρίσματα, που θα θέλαμε/νε να μην υπήρχαν. Ούτε οι αρχαίοι σοφοί είχαν συμφωνήσει, για τον ίδιο λόγο.


Οι απλοί πιστοί όμως, δεν είχαν αμφιβολία για την ερμηνεία του ονόματος, όπως θα δούμε.

Το όνομα προέρχεται από το ρήμα  «απόλλυμι» «απολλύειν» και«απόλλειν»,  δηλ. «σκοτώνω», «καταστρέφω»!

 (Λεξικό Δημητράκου – Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη λήμμα «Απόλλων»: «οι αρχαίοι πολλαχώς ετυμολόγουν τούτο,» (το όνομα Απόλλων) «επικρατεστέρα όμως ήτο η από του απολλύειν ετυμολογία»)

 Ο«Απολλύων» της Αποκάλυψης. 


«…ως και ο Απόλλων δοκεί τισίν εκ του απόλλειν δια το φοβερώτερον ονομάζεσθαι.» 

( Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Ομηρικά σχόλια, Ραψ, Α., σελ.  13)

Λίγοι το παραδέχονται σήμερα, γιατί χαλάει την ιδεώδη εικόνα ενός θεού που στην πραγματικότητα είναι εξολοθρευτής  και προξενεί απώλειες... Στην αρχαιότητα, όμως, λίγοι το ερμήνευαν αλλιώς, και αυτοί από σεβασμό προς τον Φοίβο, όχι στην Αλήθεια.
Πολλοί Έλληνες φοβόταν ακόμα και να προφέρουν το φριχτό όνομα του  «αντιπροσωπευτικού» μας θεού…   

Λέει ο Πλάτωνας: «το ίδιο συμβαίνει, όπως είπα, και με τον Απόλλωνα, πολλοί  φοβούνται το όνομα του θεού, σα να προμηνά κάτι κακό» «ως σημαίνον φθορά τινά». 

(Πλάτων, «Κρατύλος» 404 e 

«Ταυτόν δε και περί τον Απόλλω όπερ λέγω,  πολλοί πεφόβηνται περί το όνομα του θεού, ως τι δεινόν μηνύοντος»)

Προτείνει άλλες εξηγήσεις, αρνούμενος την «χαλεπήν».(=καταστροφέας). 

Ο Πλατωνικός διάλογος για τα ονόματα των θεώντελειώνει με τη φράση του Σωκράτη: «δέδοικα περί αυτών διαλέγεσθαι» 

(Πλάτων, «Κρατύλος» , 407, d)

 (φοβάμαι να μιλάω γι’ αυτούς)

 Οι αρχαίοι σοφοί προσπάθησαν να εξανθρωπίσουν την αρχαία θρησκεία, δυστυχώς σε βάρος της Αλήθειαςκαι της Επιστήμης που ήθελαν να υπηρετήσουν. 

Ο Απολλων γδέρνει τον αυλητή Μαρσύα γιατί τόλμησε να τον συναγωνιστεί.


Θεός του Φωτός, είπαμε...


Ο Μαρσύας γδαρμένος από τον Απόλλωνα

α) Ο θανατηφόρος χαρακτήρας του θεού ως ερμηνεία του ονόματος.

Μόλις γεννήθηκε, μωρό ακόμη, ο Απόλλων σκότωσε τον Πύθωνα και τον Τιτυό με τα βέλη του. 
Είναι ο θεός των επιδημιών, που εξαπολύει, πχ., στο Ελληνικό στρατόπεδο στην Τροία.
Το ίδιο πίστεψαν οι Αθηναίοι κατά τη διάρκεια του Λοιμού στον Πελοποννησιακό πόλεμο.

( Θουκυδίδης, Ιστοριών Β΄, 54)


Φυσικά, ο Απόλλων έγινε παράλληλα θεραπευτής, μια που του απευθύνονταν ικεσίες για απαλλαγή από τις ασθένειες που ο ίδιος έστελνε…Ένα επίθετο του θεού ήταν «Ούλιος»: «Ο Απόλλων. ήταν γιατρός,
( Ο Στράβων, 14, σελ. 49, δίνει μόνο την θετική ερμηνεία,«υγιαστικόν».) σημαίνει δε και ολέθριος»
( Σούδα, λήμμα «Ούλιος» Επίσης, δες Ευστάθιου Θεσσαλονίκης, Ομηρικά σχόλια, Ραψ, Λ, σελ. 9)



Υπάρχει άγαλμά του που απεικονίζει αυτή τη διπλή φύση του. Στο ένα χέρι κρατά βέλος –την αρώστεια-  (όχι το συνηθισμένο τόξο) και στο άλλο ένα δοχείο με φάρμακο. Άλλωστε, η λέξη «ιός» αρχικά σήμαινε «βέλος». (Λεξικό Δημητράκου, αντίστοιχο λήμμα. Σημαίνει επίσης «Δηλητήριο», πράγμα φυσικό, γιατί τα περισσότερα βέλη ήταν δηλητηριασμένα)


 Συνδέεται δηλαδή άμεσα με τον θεό. Οι Μύθοι όπου ρίχνει αρρώστιες στους αμαρτωλούς ή άπιστους, είναι πολλοί.
 Σκοτώνει αθέατος, σαν τα μικρόβια και τους ιούς, με τόξο, που είναι το έμβλημά του.

«Εκηβόλος»]

Είναι ο καταστροφικός ήλιος που ξεραίνει τα πάντα.

Η δράση του μπορεί να παραλληλιστεί με την φονική επίδραση των μικροοργανισμών, που δεν διαλέγουν τα θύματά τους.  

Ο Απόλλων είναι ηλιακή θεότητα(ωρος).


Μπορεί να είναι και νοσογόνος;


Ναι, αν παραδεχτούμε την Αιγυπτιακή του καταγωγή.


Εκεί, ο Ήλιος θεωρούνταν πως: «είναι  καυτός και θανάσιμος.


Έτσι απέδιδαν τις λοιμώδεις  ασθένειες στον ήλιο».


(Κλήμης Αλεξανδρείας «Στρωματείς» VII, σελ. 129

«πυρώδης γαρ και αναιρετικός. αυτίκα τας λοιμικάς νόσους ηλίω ανατιθέασιν»)

 «ο Ήλιος με ακράτητη και σκληρή φωτιά κατακαίει και ξεραίνει τα φυτρωμένα και βλαστάνοντα και το μεγαλύτερο μέρος της γης το κάνει παντελώς ακατοίκητο από τη φλόγωση και κυριαρχεί σε πολλά μέρη, και στη Σελήνη…»

(Πλούταρχος, περί Ίσιδος και Οσίριδος, 41.)

 «…ο ήλιος, ον λοιμωδών νοσημάτων φασίν αίτιον…»

 (Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Ομηρικά σχόλια, Ραψ, Α., σελ.  20)


  Ο Ήλιος στην Ελλάδα δεν ήταν θεός του θανάτου.


Αυτό δείχνει, άλλη μια φορά, πως ο Απόλλων δεν ήταν Ελληνικός θεός.                    

Σύμφωνα με τον Αιγυπτιακό Μύθο, τον θεό «τον μεγάλωσε η Λητώ στα έλη που βρίσκονται στην περιοχή της Βούτου» 

(Πλούταρχος, περί Ίσιδος και Οσίριδος, 12-19 και 38 (αποσπάσματα))(στην Αίγυπτο) 



Ο Φοίβος ήταν και θεός του Λιμού, της Πείνας: «…γιατί αυτή βρίσκεται μέσα στο Απολλώνιο, δίπλα στο θρόνο του Απόλλωνα, σαν ζωγραφισμένη ανα=παράσταση της Πείνας»(Λιμός) «με μορφή γυναίκας…» 
(Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Ι΄, 75, σελ. 213)


Ο θεός είναι υπεύθυνος άμεσα ή έμμεσα, για το θάνατο πολλών αθώων πλασμάτων στη Μυθολογία, του Υάκινθου, της Δάφνης, του Μαρσύα, των μικρών παιδιών της Νιόβης, της Κορωνίδας, της Βολίνης, της Κασταλίας, της Χιόνης, της Θρύας, τουΛευκάτα, του Κυπάρισσου, του Κινύρα, του Λεύκιππου,  του Λίνου, κλπ. Μερικούς τους καθάρισε γιατί έλεγαν πως ήταν καλύτεροι… μουσικοί, αν και οι Δελφοί προστάτευαν τους ποιητές και τους μουσικούς, γιατί θεωρούταν υπηρέτες και όργανα των Μουσών. 
Σκότωσε και τον τοξότη Εύρυτο, γιατί τόλμησε να τον προκαλέσει σε.. αγώνα τοξοβολίας! (είναι το πνεύμα των… Ολυμπιακών αγώνων) 


Η αγαπημένη του προφήτισσα, η Σίβυλλα(ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΨΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ), σκοτώθηκε από το θεό, όπως είχε η ίδια προβλέψει



 (Πλούταρχος, περί των εκλελειπότων  χρηστηρίων, υποσημ. αρ. 17)

  Όπως οι αρρώστιες που στέλνει, είναι ανεξέλεγκτος. Δεν θέλει - ή δεν μπορεί-  να επιλέξει τα θύματά του, που συχνά πεθαίνουν εξ αιτίας του χωρίς να το επιδιώξει, όπως η Δάφνη και ο Υάκινθος.  

Λίγοι τον συνάντησαν στην Μυθολογία και διέφυγαν αλώβητοι, όπως λίγοι ξεφεύγουν από μια επιδημία.  Κατά αντιμετάθεση, είναι ο πατέρας του θεραπευτή Ασκληπιού. (ούτε αυτός επιβίωσε, φυσικά)  

Ο Απόλλων-ΩΡΟΣ και η Άρτεμη είναι και θεοί του αιφνίδιου θανάτου. 
 («Μην πήρε τη ζωή σου η σαϊτεύτρα Άρτεμη;»
Οδύσσεια, λ, 175, επί αιφνίδιου θανάτου γυναίκας.. 
«Η σαϊτεύτρα η Άρτεμη χτύπησε τη γυναίκα» Οδύσσεια, ο 479.
 Ντεσάρμ, Μυθολογία τομ Α΄σελ. 164. 

Αυτή η ιδιότητα των δίδυμων θεών 
είναι γενικά αποδεκτή, αν και… άγνωστη.) 
(ανακοπής, καρδιακού ή εγκεφαλικού επεισοδίου)  
Γι’ αυτό έχουν σαν όπλο το τόξο.


Η ερμηνεία του ονόματος ως «καταστροφέας» ανταποκρίνεται και σε αυτό το γνώρισμα του θεού. 


«Μα σαν γεράσουν των θνητών οι φάρες, τότε ο Φοίβος θάρθει ο αργυροδόξαρος κι η Άρτεμη μαζί του και με πυκνές σαΐτες τους, θα τους γλυκοθανατώσουν», 
(Οδύσσεια, ο, 408) λέει η «Οδύσσεια». 


Ο Στράβων προσθέτει:
 «…σε αυτούς τους» [δυο] «θεούς αποδίδονται οι επιδημικές αρώστειες και οι αιφνίδιοι θάνατοι».  


Οι αρχαιότερες αναπαραστάσεις του Απόλλωνα είναι ένοπλες.[Αυτό τον ταυτίζει με τον Χάρο των Νεοελληνικών τραγουδιών, που έχει και ηλιακά χαρακτηριστικά, [=«έχει του ήλιου τα μαλλιά της αστραπής τα μάτια» στα Δημοτικά τραγούδια] και είναι επίσης πνεύμα του αιφνίδιου θανάτου, κυρίως. 


 Στον Απόλλωνα θυσίαζαν άνθρωπο και στο βράχο του Λευκάτα, στη Λευκάδα.

(Ντεσάρμ, Μυθολογία, τομ Α΄, σελ 167. Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Θαργήλια» «Λευκάτας» «Ορθία ή Ορθωσία» Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «Φαρμακός». Λεξικό Σούδας, λήμμα «Φαρμακός», «Φαρμακούς».)


Οι Δελφοί, ακολουθώντας το υπόδειγμα του θεού τους, εκτέλεσαν τον Αίσωπο,  
χωρίς δίκη. «Δελφοίς γαρ συνέβη το δαιμόνιον οργισθήναι, αδίκως ανελούσιν Αίσωπον»…


 (Γιατί στους Δελφούς συνέβη να οργιστεί το Δαιμόνιο και έτσι σκότωσαν άδικα τον Αίσωπο)

«Λένε λοιπόν ότι ο Απόλλωνας τυραννικός πολύ θα γίνει, και σκληρά θα διαφεντεύει τους αθάνατους και τους θνητούς πάνω στη ζωοδότρα  γη»  


(Ομηρικός ύμνος στον Απόλλωνα-ΩΡΟ)


Η λατρεία του επιβλήθηκε με τον φόβο που ενέπνεε.

«και οι θεοί στου Δία το παλάτι τον τρέμουν σαν τοξεύει και σηκώνονται όταν ζυγώνει όλοι από τις θέσεις τους  όταν τα λαμπρά του τόξα τεντώνει» 


 (Ομηρικός ύμνος στον Απόλλωνα-ΩΡΟ)

«Πρώτο στην κακία» (Μ’ έχεις πλανέψει, Μακροδόξαρε, στην κακωσύνη ο πρώτος απ’ όλους τους θεούς, που εσύ μ’ αλάργεψες απ΄το τειχί, τι ειδάλλως κι άλλοι πολλοί τη γη θα δάγκωναν, μέσα στην Τροία πριν φτάσουν.Δόξα τρανή να χάσω μ’ έκανες και γλίτωσες και κείνους εύκολα δα, τι δε φοβήθηκες το γδικιωμό μου πίσω. Φτάνει μονάχα να ‘χα δύναμη,και θα σε γδικιωνόμουν! τον χαρακτηρίζει ο Αχιλλέας.  
Ομήρου Ιλιάς. Χ 15 κ. έ. μτφρ. Καζαντζάκη- Κακριδή.     )

Συνεπώς, το «Απολλύων»,  (καταστροφέας) είναι η πραγματική ερμηνεία του«Απόλλων».



Η καταπιεστική φύση του Ώρου - Απόλλωνα




εδω οι αποδειξεις οτι ο απολλων ειναι ο λατρεμενος θεος των μασονων!

οι Δελφοί ρωτήθηκαν για τη φύση του θεού, απάντησαν με έναν εθνικότατοχρησμό:


«Είναι ο Ήλιος, ο Ώρος, ο Όσιρις, είναι βασιλιάς,

 είναι ο γιος του Δία, ο Απόλλων…»


β) Τα ιερά ζώα του θεού ως σύμβολα του ονόματός του



           Δυο μολυσματικά ζώα, το ποντίκι  (Απόλλων Σμινθεύς)και η μύγα, ήταν ιερά ζώα του θεού. Το ποντικι αποτελούσε ιερό ζώο (Τοτέμ) της Τροίας, της αγαπημένης του πόλης, και της Κιβωτού της Διαθήκης των Εβραίων. (κεφ. «Εβραϊκά χαρακτηριστικά») 
Ήταν ιερό του ζώο και στην Αίγυπτο, και θάβονταν κοντά στο ναό του. 


(Ο Απόλλων στην Αίγυπτο ονομάζονταν Ώρος. Ηρόδοτος, 


 «Ευτέρπη» 156. και Πλούταρχος, περί Ίσιδος και Οσίριδος, 12-19 και 38)


Οι Καζαντζάκης – Κακριδής μεταφράζουν το Σμινθεύς ως «Ποντικοδαίμονας».



Ο Απόλλωνας-ΩΡΟΣ με τον σμίνθο (ποντίκι) στα πόδια του

 Για τις μύγες θυσίαζαν ένα βόδι πάνω σε ένα βράχο που τον έλεγαν  «Μυίαγρο» μπροστά στο ναό του Απόλλωνα-ΩΡΟΥ στο Άκτιο, πριν θυσιάσουν στο θεό. Μετά από αυτό λέγανε, έφευγαν. 
(Κλήμης Αλεξανδρείας, Προτρεπτικός προς Έλληνας ΙΙ,σελ. 36. Ελευθερουδάκης, λήμμα «Μυίαγρος».)
 Οι μύγες ονομάζονταν και έλειοι, 


«εν ρητορικώ λεξικώ φέρεται ως είδος τι μυιών…» /…/ «ίσως δε απλώς ούτω καλεί τας εν τοις έλεσι…»
(Ευστάθιος Θεσσαλονλικης, Ομηρικά σχόλια, ραψ. Β΄, σελ 239)
Η μύγα ανήκε στο πάνθεον του Φιλισταϊκού και Φοινικικού θεού Βαάλ


(ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΩΝΟΙ ΣΑ ΘΕΟ ΤΟΥΣ), 


«εν τω Βαάλ μυία θεός Ακκαρών»  (Παλαιά Διαθήκη, Βασιλειών Δ΄, Α΄, 1-6)


Ο Απόλλων και το κοράκι του...

Το Κοράκι, ένας δαιμόνιος πτωματοφάγος, 
ήταν ιερό ζώο του θεού.


 (Ρισπέν, Μυθολογία κεφ. Απόλλων. Πλούταρχος, 
Περι του μη χραν έμμετρα νυν την Πυθίαν, 22. 
Κοράκια καθοδήγησαν και τον Αλέξανδρο μέσα από την έρημο, 
στο Μαντείο του Άμμωνα, στην Αίγυπτο (Διόδωρος Σικελιώτης, 17. 49,5) με τον οποίο ταυτίζονταν ο «μηλόκερως Φοίβος».)


 Ακολουθούν οι Γύπες και οι Κουρούνες.


 ΟιΛύκοι, επίσης, που μεταδίδουν λύσσα στα τσοπανόσκυλα και εμμέσως στον άνθρωπο, και τρώνε πτώματα, ήταν ιεροί του θεού.[«Λύκιος»] 


Τα ζώα που αναφέρθηκαν είναι προάγγελοι, ή/και φορείς, ή/και κερδισμένοι των επιδημιών.
Άλλα ζώα των ελών, οΚύκνος και ο Ερωδιός, (Πλούταρχος, Περι του μη χραν έμμετρα νυν την Πυθίαν, 22) και το ιερό του ζώο στην Αίγυπτο, τοΓεράκι, (Πλούταρχος, Περι του μη χραν έμμετρα νυν την Πυθίαν, 12) ήταν παρόντα στη λατρεία του.  


Οι Αιγύπτιοι έθαβαν ευλαβικά… ποντίκια και γεράκια στην ιερή περιοχή της Βούτου, όπου γεννήθηκε ο Απόλλων-Ώρος και υπήρχε και ναός του. (Ηρόδοτος, 2, 67) 


γ) Ξένο ή Ελληνικό;  


Διαπιστώσαμε πως πολλοί φοβόταν να πουν το όνομα του Απόλλωνα, γιατί το θεωρούσαν προσβλητικό για τον θεό. Η εκδοχή πως το αρχικό του όνομα ήταν Απόλλων=καταστροφέας πρέπει να απορριφθεί. 

Η λέξη έγινε βρισιά λόγω της δράσης τους.


 Ο μόνος τρόπος να δικαιολογηθεί το αρνητικό όνομα του Απόλλωνα-ΩΡΟΥ, είναι η ξένη του προέλευση.

Απολλώνια λογική

Πλούταρχος

Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, οι ιερείς του Απόλλωνα -ΩΡΟΥ διέταξαν να εξαγνιστεί (!) η Δήλος με απομάκρυνση των από παλιά θαμμένων νεκρών από το νησί.


Απαγόρευσαν μάλιστα τη γέννηση και το θάνατο πάνω του. 


(Θουκυδίδης, Ιστοριών Ε΄ 1 και  Γ΄ 104. και Ηρόδοτος, 1, 64)


 Το ίδιο ίσχυε και στα ιερά του Ασκληπιού, (Παυσανίας, Κορινθιακά, 27, 6)
 παρακλάδι της Απολλώνιας λατρείας.


 Φαντάσου, ιατρείο όπου απαγορεύεται να… πεθάνεις και να γεννήσεις, ως πρότυπο για τα σύγχρονα νοσοκομεία! Η Ιατρική θα χρειαστείχιλιετίες για να ξαναφτάσει σε αυτό το επίπεδο.  


Το Απολλώνιο πνεύμα στην καλύτερή του στιγμή…

Σώζεται και ο μύθος του Αργείου Κόροιβου, που για να γλυτώσει από τις συμφορές που έστελνε ο Απόλλωνας-ΩΡΟΣ, διατάχθηκε από τους Δελφούς να χτίσει ναό του Απόλλωνα-ΩΡΟΥ όπου έπεφτε ο τρίποδας που του δώσανε. (Παυσανίας, Αττικά, 43, 7-8)


 Μ’ άλλα λόγια, η λατρεία του θεού καθιερώνονταν με τρομοκρατία. Παρόμοια συμπεριφορά έχει και ο Γιαχωβάς, ο εκδικητικός θεός των Εβραίων.

«Του αρέσουν τα δώρα του Φοίβου σας,  [=φιλόδωρος] αλλά δεν είναι φιλάνθρωπος.


Πρόδωσε τον φίλο του τον Κροίσο, και αφού του πήρε την αμοιβή, (γιατί του αρέσουν τα λοξά [=φιλόλοξος]) ανέβασε τον Κροίσο στην πυρά μέσω»(του χρησμού) «του ποταμού Άλυ» …


«Αχάριστος είναι αυτός που προσκυνάς, Παίρνει την αμοιβή και παρά το χρυσάφι πάλι ψέματα λέει»  

 (Κλήμη Αλεξανδρείας, Προτρεπτικός προς Έλληνας, ΙΙΙ, σελ 38. Ο Κροίσος ήταν μέγας δωρητής των Δελφών, αλλά το Μαντείο δεν τον προειδοποίησε για την ήττα του στον ποταμό Άλυ από τους Πέρσες, αντίθετα τον παράσυρε σε αυτήν, με έναν διφορούμενο χρησμό: «αν ο Κροίσος περάσει τον ποταμό Άλυ, θα καταστρέψει ένα μεγάλο κράτος». Ο Φοίβος δεν πιάνονταν φίλος… Φυσικά οι ιερείς, 
και όχι ο«θεός», είπαν το ψέμα. Παρόμοιες γκάφες έγιναν συχνά…)


Είναι και δειλός. Κοτζάμ θεός, καταδέχεται να χτυπήσει πισώπλατα τον Πάτροκλο.
Φοβάται να αντιμετωπίσει στα ίσια και τον  Διομήδη, και φωνάζει τον Άρη για προστασία…(Ιλιάδα, Ε΄, 455.)


Η εξαπάτηση είναι η ίδια η φύση του Απόλλωνα. Παραπλανά τον Αχιλλέα, απομακρύνοντας τον με κόλπα από τα τείχη της Τροίας. 


Γλιτώνοντας τον Αινεία από τα χέρια του Διομήδη, στην Ιλιάδα, κατασκευάζει ένα… αντίγραφο του Τρώα, που γύρω του αρχίζουν να σκοτώνονται οι αντίπαλοι.(Ιλιάδα, Ε΄, 449.)


Μήπως ο Αινείας είναι ο αγαπημένος του;


Μπα… Η απάνθρωπη και απατηλή στάση του Φοίβου φανερώνεται στην μονομαχία Αινεία - Αχιλλέα. 


(Ιλιάδα, Υ, 75 - 353)  


Ενώ ο θεός είναι σύμμαχος των Τρώων, έχει ήδη συμπαρασταθεί στον Αινεία, και παρ’ όλο που οι θεοί αποφάσισαν πως ο Αινείας πρέπει να επιζήσει για να εκπληρώσει την μοίρα του, ο Φοίβος δεν μπορεί να πάψει να εξαπατά. Είναι η φύση του.  Ενώ ο Τρώας κρύβεται μπρός στον ακαταμάχητο Έλληνα Ήρωα, πείθεται, λοιπόν, να χτυπηθεί με τον Αχιλλέα, «πειθόμενος μύθοισιν Απόλλωνος» (Ιλιάδα, Υ, 295)


(πιστεύοντας τα παραμύθια του Απόλλωνα) 


αν και ο θεός γνωρίζει πως ο Τρώας έτσι θα σκοτωθεί σίγουρα! Ούτε και του συμπαραστέκεται. Τον παρατά, φυσικά, έρμαιο στα χέρια του Αχιλλέα… Την σωτηρία του Αινεία, αναλαμβάνουν οι….φιλέλληνες θεοί, η Ήρα και ο Ποσειδών!


Ο Απόλλωνας-ΩΡΟΣ, ο καταστροφέας, ο Ποντικοδαίμονας, δεν πιάνεται φίλος, γιατί, όπως είπαμε, είναι σαν μια μεταδοτική ασθένεια που μολύνει αδιάκριτα…


 Στην Τέμεσσα της Ιταλίας, το πνεύμα ενός ναύτη του Οδυσσέα σκότωνε νέους και νέες.


Οι κάτοικοι είπαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Το Μαντείο των Δελφών τους διέταξε να χτίσουν ναό στο κακό πνεύμα., και να του παραδίδουν μια νέα τον χρόνο Ο Ολυμπιονίκης Εύθυμος, όμως, επιτέθηκε στο κακό πνεύμα, και τοέδιωξε από την πόλη. (Παυσανίας, Ηλιακά Β΄,  6, 7-10)  


Οι Δελφοί διέταζαν λοιπόν, υποταγή σε κάθε κακοποιό πνεύμα, και όχι αγώνα εναντίον του.


Ανάλογα παραδείγματα, όπου η «πάτρια θρησκεία» μας διέταζε προσφορές ανθρώπινων ζωών σε τέρατα ή πνεύματα, που τελικά αντιμετωπίστηκαν και νικήθηκαν από Ήρωες, κατά παράβαση των χρησμών, αφθονούν.

Ένα παιδάκι παίζοντας, μάζεψε από το χώμα ένα πέταλο, που έπεσε από το στεφάνι της Άρτεμης, στους Δελφούς. Οι δικαστές άπλωσαν μπροστά στο νήπιο, διάφορα παιχνίδια και το χρυσό πέταλο και περίμεναν να δουν τι θα πρωτοαγγίξει. 


Ξανάπιασε το χρυσό πέταλο. Φανερό πως ήταν ιερόσυλος.


Έπρεπε να εφαρμοστεί ο δελφικός νόμος που προέβλεπε θάνατο στους Ιερόσυλους.


Και το παιδάκι θανατώθηκε…



(Αιλιανός, «Ποικίλη Ιστορία» V,16       )


Ο Απόλλων-ΩΡΟΣ εμφανίστηκε στον Θεσσαλό Αράτιο, και του είπε να προσέξει, μπας και οι εχθροί του κάνουν μια μεγαλύτερη προσφορά από αυτόν, και κερδίσουν έτσι την εύνοιά του. 
(Πάντα με το μέρος του Δικαίου, ο Φοίβος-ΩΡΟΣ!)


 Τότε ο Αράτιος έταξε να του θυσιάσει εκατό άντρες!


Στη συνέχεια, αφού νίκησε, ακύρωσε την υπόσχεση,


 «δια το μη ιεροπρεπή είναι». Ο μόνος που δεν είχε πρόβλημα με την ανθρωποθυσία ήταν ο Απόλλων-ΩΡΟΣ.


 Μάλιστα, η ιστορία κατέληξε στο να θεωρούνται οι Θεσσαλοί… απατεώνες, και να μείνει η έκφραση:«Θετταλών σόφισμα». (Σούδα, λήμμα «Θετταλών σόφισμα»)

  Ένα άλλο παράδειγμα της σκληρότητας του θεού είναι το«Δήλιον πρόβλημα». Για να σταματήσει μια επιδημία, ο Απόλλων-ΩΡΟΣ ζήτησε να διπλασιαστεί ο κυβικός βωμός του, ένα δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα. (Η ακμή του διπλάσιου σε όγκο κύβουπρέπει να είναι κατά 1,26 φορές μεγαλύτερη του αρχικού.)  


Οι πιστοί, αρχικά, προσθέσανε άλλο τόσο πάνω στο βωμό καταστρατηγώντας το κυβικό σχήμα, και η επιδημία δεν σταμάτησε. Φυσικά ο «θεός» δεν μπορούσε να πάψει το θανατικό, αλλά οι ιερείς του τον δικαιολόγησαν με το ότι ήθελε να σπρώξει τους Έλληνες να… ασχοληθούν με τα μαθηματικά!

Επίσης, οι διφορούμενοι χρησμοί δικαιολογούταν σαν προσπάθεια να υποχρεωθούν οι πιστοί να ενδιαφερθούν για τη… διαλεκτική κι τη Φιλοσοφία! (Πλούταρχος, «Περί του Ει του εν Δελφοίς», 6)


Τα γράφει ο Απολλώνιος ιερέας Πλούταρχος, αλλά και ο Αθήναιος. Από τις παπαδίστικες δικαιολογίες προέκυψε πως ο Απόλλων-ΩΡΟΣ προωθούσε την επιστήμη και τη φιλοσοφία.


Έτσι γεννιέται ο πολιτισμός, που για την αρχαιότητα ήταν θέμα… επιβίωσης, με αυτόν που βρήκαν να τον… προστατεύει, σκοτώνοντας… μουσικούς.


«Τελικά, τους πήγαν [τους φιλόσοφους] στα δικαστήρια και τους έδωσαν να πιούν κώνειο»    
(Λουκιανός, Δραπέται, 12.


Ο συγγραφέας τα παρατραβάει, αλλά πράγματι, λίγοι φιλόσοφοι απέφυγαν τα δικαστήρια και τους διωγμούς.)

Πάνω στο μνήμα του Ησίοδου γράφτηκε η εξής ελεγεία από τον ποιητή Χερσία:
«…πλείστον εν Ελλάδι κύδος ορείται ανδρών κρινομένων εν βασάνω σοφίης…» 
(Παυσανίας, Βοιωτικά, 38, 4)


 «…Θα είχε περισσότερη δόξα στην Ελλάδα, αν οι άνθρωποι κρίνονταν με βάση τη σοφία τους…»

     Κάτι σάπιο υπήρχε στο βασίλειο της Δανιμαρκίας…        
Ο λεγόμενος αντιπροσωπευτικός θεός της Ελλάδας,
«το τελειότερο έργο της μυθοπλαστικής φαντασίας των Ελλήνων»ονομάζεται και είναι…  καταστροφέας, ακόμα και προωθώντας τον…πολιτισμό!  Από υποκριτικό θαυμασμό της αρχαιότητας οι μελετητές αποδίδουν γνήσια Ελληνικότητα σε έναν«υιό της απωλείας» …


Ο Απόλλων-ΩΡΟΣ υπήρξε ο θρησκευτικός καταστροφέας της Ελλάδας, το μοιραίο τελευταίο της απόκτημα. Το όνομά του είναι προφητικό.

Αν ο Απόλλωνας-ΩΡΟΣ συμβολίζει το φως της Λογικής και των Τεχνών, πως μπορεί να ταιριάξει με το σκοτεινό άντρο της Πυθίας και τους μυστηριακούς καπνούς, από όπου έβγαινανδυσερμήνευτοι χρησμοί;


 Από πότε η Μαντεία συγκατοικεί με την λογική και την ελεύθερη σκέψη;  Οι γυναίκες που επιλέγονταν για Πυθίες ήταν όσο το δυνατόν αμόρφωτες. Το «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» δεν θεωρείται κληρονομιά του Ελληνικού πολιτισμού! Και αν αυτό είναι το φωτεινό Απολλώνιο Πνεύμα, τότε ποια διαφορά έχει με το Διονυσιακό;  
(και το μεσαιωνικό;) 

ΠΗΓΗ: http://anti-neotaksites.blogspot.com/2011/12/blog-post_31.html#ixzz1i7Jw2CZL