Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ.Η συγκλονιστική έρευνα που πρέπει να διαβάσει κάθε Έλληνας


Μουσουλμανική Αδελφότητα, 

Σαρία και Τζιχάντ

Μια πρώτη προσέγγιση για τη δράση της οργάνωσης, την πολιτική της ισχύ και την παγκόσμια ατζέντα

Για τον απληροφόρητο αναγνώστη, η Μουσουλμανική Αδελφότητα, ο Ιερός Πόλεμος (Τζιχάντ) και η Σαρία –έγιναν ευρέως γνωστές τα τελευταία χρόνια, κυρίως με την ευκαιρία των γεγονότων της Συρίας και της ανατροπής της κυβερνήσεως Μόρσι από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Αιγύπτου– ήταν, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, έννοιες που αφορούσαν στο Ιράν, στην Αίγυπτο και σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Η γενική δε εντύπωση του ευρύτερου κοινού για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ήταν ότι αυτή είναι μια πολιτική οργάνωση οπαδών του Ισλάμ που κήδεται των συμφερόντων των Μουσουλμάνων, με ήπια ισλαμική ατζέντα, η οποία κινείται στο πλαίσιο της Δημοκρατίας και είναι σε αντίθεση με το ριζοσπαστικό Ισλάμ και την τρομοκρατία.

Στο ίδιο πλαίσιο γενική ήταν μάλλον η εντύπωση ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ αποτελεί μια μικρή μόνο μειοψηφία των Μουσουλμάνων, ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα εξέφραζε τις απόψεις του κύριου ρεύματος των απλών Μουσουλμάνων και ότι όλα αυτά, Μουσουλμανική
Αδελφότητα, Σαρία και Τζιχάντ, ήταν σαφώς διαχωρισμένα.

Η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη με τα παραπάνω. 

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι σαφώς συνδεδεμένη με τη Σαρία και το Τζιχάντ, δεν εκπροσωπεί την πλειοψηφία των Μουσουλμάνων, αλλά, λόγω της άριστης και εκτεταμένης οργανώσεώς της –έχει παρουσία σε πάνω από ογδόντα χώρες, κατά άλλες πηγές σε πάνω από εκατό!– και της άφθονης χρηματοδοτήσεως από κράτη του Κόλπου, με πρώτη τη Σαουδική Αραβία, έχει καταστεί η ισχυρότερη παγκόσμια οργάνωση όχι μόνο σε επίπεδο θρησκείας, αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Σύμφωνα δε με εκθέσεις των μεγαλύτερων υπηρεσιών και ασφαλείας του κόσμου, που παρακολουθούν στενά τη δράση της, η πολιτική της ισχύ και η παγκόσμια ατζέντα της θυμίζουν την έκταση και τη μεθοδολογία της πάλαι ποτέ κομμουνιστικής ιδεολογίας και τους ανά τον κόσμο οπαδούς της, με τη διαφορά ότι στη θέση του Κεφαλαίου του Μαρξ και της διαλεκτικής μπήκε το Κοράνι του Μωάμεθ και η πίστη στον Αλλάχ.

Με δεδομένο ότι μεταξύ των κύριων χαρακτηριστικών της δράσεως και της επεκτατικής της στρατηγικής, όπως θα αναφέρουμε σε επόμενο άρθρο, είναι η κατευθυνόμενη μετανάστευση και εγκατάσταση (εποικισμός) Μουσουλμάνων στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, η ανέγερση τεμενών και η ίδρυση πλήθους μη κυβερνητικών, δήθεν πολιτιστικών, οργανώσεων –φαινόμενα την παρουσία των οποίων στην Ελλάδα έχουν επισημάνει σε άλλο τεύχος τους τα «Επίκαιρα»– και ενώ η χώρα μας υπό την πίεση των εδώ μουσουλμανικών οργανώσεων, της Τουρκίας του Ερντογάν και των εδώ… λοιπών προοδευτικών δυνάμεων, πειθαναγκάζεται να ανεγείρει το περίφημο ισλαμικό τέμενος της Αθήνας, είναι προφανές ότι το θέμα αυτό θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά.

«Το Κοράνι είναι το Σύνταγμά μας»

Το «όραμα» για το Ισλαμικό Βασίλειο

Η ιστορία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και οι «αγώνες» για επικυριαρχία
Η Σαρία είναι μια αυταρχική ιδεολογία, η οποία ελέγχει κάθε πλευρά της ζωής ενός ανθρώπου, ενώ το Ισλάμ είναι ταυτόχρονα θρησκεία και πολιτική ιδεολογία, η οποία επιβάλλει στους πιστούς της να διεξάγουν τον Ιερό Πόλεμο…

Οι οπαδοί της Σαρία συνωμοτούν σε μια ξένη χώρα προκειμένου να ανατρέψουν το καθεστώς της και να καταργήσουν το Σύνταγμά της, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τη Σαρία, πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες που προβλέπονται από το Σύνταγμα είναι ασύμβατα με το Ισλάμ.

Πριν αναφερθούμε σε άλλο άρθρο στην ιστορία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (στο εξής Μ.Α.), αρκεί να αναφερθούν εν συντομία δύο πράγματα. Πρώτον, ότι η οργάνωση αυτή δεν είναι καθόλου νέα. Ιδρύθηκε το 1928 από τον Αιγύπτιο δάσκαλο – ακτιβιστή Χασάν Αλ Μπάνα (Hassan Al Banna), o oποίος αναφέρεται από πολλές πηγές ως ένθερμος θαυμαστής του Χίτλερ και των Ναζί.

Σύμφωνα με την αρχική διακήρυξη του Αλ Μπάνα, στο Ισλάμ πρέπει να δοθεί ηγεμονικός ρόλος για κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Προς το σκοπό αυτό, η Μ.Α. επιδιώκει να εγκαθιδρύσει ένα Ισλαμικό Χαλιφάτο (βασίλειο), που θα εκτείνεται από τον παρόντα μουσουλμανικό κόσμο και τελικώς σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Μ.Α. επιδιώκει επίσης να ανατρέψει όλες τις μη ισλαμικές κυβερνήσεις, όπου αυτές υπάρχουν, και να καταστήσει τον ισλαμικό νόμο (Σαρία) τη μοναδική βάση νομοθεσίας σε ολόκληρη τη Γη. Οι επιδιώξεις αυτές εμπεριέχονται στο μαχητικό σλόγκαν της Μ.Α. «Ο Θεός είναι ο σκοπός μας. Το Κοράνι είναι το Σύνταγμά μας, ο Προφήτης είναι ο αρχηγός μας, ο αγώνας (Τζιχάντ) είναι ο τρόπος μας και ο θάνατος για χάρη του Θεού είναι η υψηλότερη φιλοδοξία μας».

Δεύτερον, σε σχέση με την ανά τον κόσμο δράση της, στην οποία θα αναφερθούμε προσεχώς, στην ίδια την Αίγυπτο που αποτέλεσε για χρόνια προνομιακό πεδίο δράσεως, η Μ.Α. μόνο ήπια πολιτική δεν ακολούθησε. Ενδεικτικά: Το Δεκέμβριο του 1948 μέλος της δολοφόνησε τον τότε πρωθυπουργό Μαχμούντ Φαχμί Νουγκρασί (Μahmud Fahmi Nugrashi), με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να απαγορεύσει τη λειτουργία της οργανώσεως και λίγο χρόνο μετά (Φεβρουάριος του 1949) κυβερνητικοί πράκτορες να εκτελέσουν τον Αλ Μπάνα στο Κάιρο. Τον Οκτώβριο του 1954 ένα μέλος της Μ.Α., o Abdul Munim Rauf, αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Πρόεδρο της χώρας Νάσερ. Τον Οκτώβριο του 1981, η Μ.Α. σε συνεργασία με την οργάνωση Ιslam Group δολοφόνησε τον Πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ.
Γενικώς, το θέμα με τη Μ.Α. και γενικότερα το Ισλάμ που εκπροσωπεί δεν έχει καμία σχέση με το επιχείρημα των απολογητών της, ότι άλλο πράγμα το Ισλάμ ως θρησκεία και άλλο οι ακραίοι Μουσουλμάνοι που είναι η μειοψηφία. Γιατί η ουσία είναι πως οι τελευταίοι, που δεν είναι καθόλου λίγοι, είναι πολλαπλώς ισχυρότεροι, άριστα οργανωμένοι, απολαμβάνουν την απεριόριστη οικονομική υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας, ενώ το μετριοπαθές Ισλάμ, που δεν διαθέτει τίποτε από άλλα αυτά, έχει περιθωριοποιηθεί τελείως από απόψεως επιρροής.

Όλη η αλήθεια για τη Σαρία και το Τζιχάντ

Οι οπαδοί της Σαρία είναι, εξ αρχής και κατά απόλυτο τρόπο, ενάντια στο Σύνταγμα κάθε χώρας, δεδομένου ότι ο μόνος νόμος, το μόνο κανονιστικό πλαίσιο, είναι η Σαρία. Και τούτο επειδή η Σαρία βασίζεται στο Κοράνι, το οποίο οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι είναι ο αληθής λόγος του Αλλάχ, όπως αυτός τον υπαγόρευσε στον προφήτη Μωάμεθ. Εκτός από το Κοράνι, η Σαρία βασίζεται στα χαντίθ, αποφθέγματα-φράσεις του Μωάμεθ, και σε μια συμφωνημένη ερμηνεία τους από θεολόγους του Ισλάμ.

Η Σαρία υπαγορεύει ότι οι Μουσουλμάνοι πρέπει να διεξάγουν Τζιχάντ στο διηνεκές μέχρι ο Οίκος του Πολέμου (Dar Al Harb), όπου δεν ισχύει η Σαρία, περιέλθει στην κυριαρχία του Οίκου του Ισλάμ (Dar Al Islam) ή Οίκου της Υποταγής (στην κυριολεξία), όπου εφαρμόζεται η Σαρία. Αναλόγως των εκάστοτε συνθηκών, η Σαρία επιβάλλει και κατευθύνει τόσο το βίαιο αγώνα (τρομοκρατία κ.λπ. στην εποχή μας) όσο και την προ-βίαιο Τζιχάντ, ή πολιτισμικό Τζιχάντ, γνωστό και ως κρυφό ή, κυριολεκτικώς, Κλεφτό Τζιχάντ (Stealth Jihad), υπό την έννοια της διεισδύσεως κάποιου σε ένα χώρο χωρίς να γίνει αντιληπτός. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πλαίσιο επιβολής της Σαρία με ήπια μέσα, αυτό προβλέπεται από την ειδική τακτική της βαθμιαίας και της βήμα προς βήμα καθιερώσεώς της, πράγμα που επιχείρησε ο Μόρσι στην Αίγυπτο και άρχισε ήδη να προωθεί και ο Ερντογάν στην Τουρκία, με τις γνωστές αντιδράσεις εναντίον και των δύο.

Ανατροπή καθεστώτων

Οι οπαδοί της στην ουσία συνωμοτούν σε μια ξένη χώρα προκειμένου να ανατρέψουν το καθεστώς της και να καταργήσουν το Σύνταγμά της –είναι, δηλαδή, μια καθαρά παράνομη οργάνωση που πρέπει να διώκεται από το νόμο–, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τη Σαρία, η θρησκευτική ελευθερία και άλλα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες που προβλέπονται από το Σύνταγμα και ακόμη η ίδια η έννοια του νόμου που θεσμοθέτησαν άνθρωποι είναι ασύμβατα με το Ισλάμ. Υπό την ίδια οπτική, οποιοδήποτε νομικό σύστημα που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι παράνομο, δεδομένου ότι ο Αλλάχ και μόνο ο Αλλάχ είναι αυτός που παρέδωσε στους ανθρώπους το νόμο. Όλα αυτά δεν είναι καμία ακραία ερμηνεία εξτρεμιστών οπαδών του ριζοσπαστικού Ισλάμ, αλλά θεμελιώδεις αρχές της συγκεκριμένης θρησκείας, η οποία θεωρείται η τέλεια έκφραση της θείας βουλήσεως και δικαιοσύνης.


Όλοι οι πιστοί, ασχέτως της χώρας διαμονής τους, είναι υποχρεωμένοι να υποταχθούν στη Σαρία, ένα σφιχτό κανονιστικό πλαίσιο, το οποίο ρυθμίζει κάθε πτυχή και λεπτομέρεια της συμπεριφοράς κάθε ανθρώπου, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του, και επιβάλλει συγκεκριμένα πρότυπα κοινωνικής, πολιτιστικής, θρησκευτικής, πολιτικής και στρατιωτικής συμπεριφοράς. Φυσικά, όλοι οι Μουσουλμάνοι δεν εφαρμόζουν αυτά που τους υπαγορεύει η θρησκεία τους, αλλά αυτοί που τα εφαρμόζουν έχουν το «ηθικό πλεονέκτημα» απέναντι στους πρώτους ότι η δική τους παραλλαγή του Ισλάμ είναι η αυθεντική.

Στην ουσία, η Σαρία είναι μια αυταρχική ιδεολογία, η οποία ελέγχει κάθε πλευρά της ζωής ενός ανθρώπου, ενώ το Ισλάμ είναι ταυτόχρονα θρησκεία και πολιτική ιδεολογία, η οποία επιβάλλει στους πιστούς της να διεξάγουν τον Ιερό Πόλεμο ή Τζιχάντ. Σε σχέση με αυτό, ορισμένοι ερμηνεύουν το Τζιχάντ –μάλλον παραπλανητικά– ως έναν προσωπικό αγώνα για αυτοπειθαρχία, αυτοθυσία για την προσωπική βελτίωση κάθε οπαδού του και με σκοπό να δοξάσει έτσι τον Αλλάχ. Οι υπόλοιποι ερμηνεύουν το Τζιχάντ όπως αυτό είναι στην πραγματικότητα, ένας ιερός πόλεμος για ένα παγκόσμιο ισλαμικό κράτος, το Χαλιφάτο, το οποίο θα κυβερνάται σύμφωνα με αυτά που επιβάλλει η Σαρία.
Διγλωσσία για το Τζιχάντ

Δύο ιδιαίτερα έγκυρες πηγές είναι διαφωτιστικές και ενδεικτικές της διγλωσσίας που χρησιμοποιεί η Μ.Α. Η πρώτη είναι ένα βιβλίο που εγράφη το 14ο αιώνα από τον Ahmad Ibn Naib Al-Misri (Εξάρτηση του ταξιδιώτη – Το κλασσικό εγχειρίδιο του Ιερού Ισλαμικού Νόμου), το οποίο αναφέρει: «Τζιχάντ σημαίνει το να κάνεις πόλεμο εναντίον των μη Μουσουλμάνων και ετυμολογικώς προέρχεται από τη λέξη “muhajada”, που σημαίνει πόλεμος για εγκαθίδρυση της θρησκείας» – και αυτό είναι το έλασσον Τζιχάντ. Σύμφωνα με τον ίδιο, το μεγάλο Τζιχάντ είναι ο αγώνας για την πνευματική βελτίωση του καθενός, με τη Μ.Α. να αντιστρέφει σκόπιμα τις έννοιες και να θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι όταν αναφέρονται στο Τζιχάντ εννοούν ότι η πραγματική του έννοια είναι αυτή και όχι ο πόλεμος εναντίον των μη Μουσουλμάνων. Η άλλη πηγή είναι ο Αιγύπτιος Qutb, αρχιθεωρητικός της Μ.Α. (δεκαετία 1950), ο οποίος στο βιβλίο του Οδόσημα αναφέρει ότι «ο λόγος για το Τζιχάντ, ο οποίος περιγράφεται στους στίχους [Σ.Σ.: τους αναφέρει] είναι η εγκαθίδρυση της εξουσίας του Θεού στη Γη, να διευθετήσει τις ανθρώπινες υποθέσεις σύμφωνα με την ορθή καθοδήγηση που παρέχει ο Θεός, η κατάργηση όλων των Σατανικών δυνάμεων και Σατανικών συστημάτων ζωής, να δώσει τέλος στην κυριαρχία του ανθρώπου σε άλλους ανθρώπους, δεδομένου ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πλάσματα του Θεού και κανείς δεν έχει την εξουσία να κάνει τους άλλους υπηρέτες ή να κάνει αυθαίρετους νόμους για αυτούς. Αυτοί οι λόγοι είναι αρκετοί για να γίνει Τζιχάντ».

Η Σαρία στην καθημερινή ζωή

Η ποινή θανάτου, ο δημόσιος ραβδισμός και η πολυγαμία

Τα πλέον χαρακτηριστικά και ακραία δείγματα της εφαρμογής της Σαρία στην καθημερινή ζωή προέρχονται από τη Σαουδική Αραβία, η οποία φημίζεται για τις εξαιρετικά αυστηρές σωματικές ποινές που επιβάλλει. Η ποινή του θανάτου μπορεί να επιβληθεί σε μια σειρά από αδικήματα, όπως ο φόνος, ο βιασμός, η ένοπλη ληστεία, η επανειλημμένη χρήση ναρκωτικών, η μοιχεία, η ομοφυλοφιλία, η μαγεία και κυρίως για το έγκλημα της αποστασίας, της εγκαταλείψεως, δηλαδή, του Ισλάμ με σκοπό τον ασπασμό άλλης θρησκείας. Η ποινή του θανάτου εκτελείται διά αποκεφαλισμού, λιθοβολισμού ή εκτελεστικού αποσπάσματος και ακολουθείται από σταύρωση. Από τις 345 αναφερθείσες εκτελέσεις ατόμων στην περίοδο 2007-2010 και οι 345 εκτελέσθηκαν διά δημόσιου αποκεφαλισμού. Δύο εκτελέσεις για μαγεία έγιναν το 2011, ενώ τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχουν αναφορές για εκτέλεση διά λιθοβολισμού (4 έγιναν στο διάστημα 1981-1992). Οι δημόσιοι ραβδισμοί και οι μαστιγώσεις αφορούν σε ελάσσονα παραπτώματα.

Η πολυγαμία (μέχρι τέσσερις γυναίκες) επιτρέπεται, με τον ιδρυτή του κράτους βασιλιά Abul Aziz να έχει τα πρωτεία, έχοντας συνάψει πάνω από 200 γάμους. Ο σύζυγος έχει το δικαίωμα να χωρίσει τη σύζυγο ανά πάσα στιγμή, ενώ για να πάρει διαζύγιο μια γυναίκα πρέπει να συμφωνήσει ο σύζυγος. Ο τελευταίος μπορεί επίσης να ασκήσει φυσική βία εναντίον της χωρίς καν να το δικαιολογήσει, και πολλά άλλα γνωστά σε όλους μας. Αυτό που είναι συγκλονιστικό είναι το θέμα των γυναικών για σύναψη γάμου. Στη Σαουδική Αραβία δεν υπάρχει περιορισμός για το ελάχιστο όριο της ηλικίας μιας γυναίκας, και μόνο το 2009 ο Γενικός Μουφτής της χώρας φέρεται να καθόρισε το όριο αυτό στα 10 ή 12 χρόνια.

Μια Αιγύπτια συγγραφέας, η Ν. Νταρβίς, ανέφερε σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή στο CBN ότι κατά το Ισλάμ δεν υπάρχει ελάχιστο όριο ηλικίας των κοριτσιών στο γάμο, η οποία μπορεί να είναι οποιαδήποτε, ακόμη και 5 ετών, με δυνατότητα, μάλιστα, του συζύγου να ολοκληρώσει τις σχέσεις του με την ανήλικη σύζυγό του όταν αυτή φτάσει τα εννέα της χρόνια. Για τους οπαδούς της πολυπολιτισμικότητας και της ανοχής της κουλτούρας των άλλων, σημειώνεται ότι, κατά τον ελληνικό νόμο, η σεξουαλική σχέση στην ηλικία των 12 ετών θεωρείται αποπλάνηση ανηλίκου, ενώ κάτω από τα 12 παιδεραστία.

Τα προβλήματα για την Ελλάδα και ο κίνδυνος για την Εθνική Ασφάλεια
Τα παραπάνω αποτελούν ένα γενικό περίγραμμα της ισλαμικής ιδεολογίας και αποβλέπουν στην εξοικείωση του αναγνώστη για την καλύτερη κατανόηση μιας σειράς άρθρων που θα ακολουθήσουν και ορισμένες βασικές έννοιες του επικρατούντος ρεύματος του Ισλάμ (βλ. Μουσουλμανική Αδελφότητα). Σκοπός της αρθρογραφίας αυτής είναι μελέτη των κινδύνων από πλευράς Εθνικής Ασφαλείας, από τη συσσώρευση ενός τεράστιου αριθμού Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των λαθρομεταναστών είναι Μουσουλμάνοι.

Μεγάλης σημασίας για τη μελέτη αυτή είναι τα συμπεράσματα και η έκταση των τεράστιων προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από την καθοδηγούμενη αθρόα είσοδο Μουσουλμάνων σε ολόκληρη την Ευρώπη –με το Βέλγιο να αποκαλείται ήδη «η μουσουλμανική πρωτεύουσα της Ευρώπης!»– και τις ΗΠΑ, την οργάνωσή τους σε συλλόγους και ενώσεις, την όλο και πιο έντονη προβολή αιτημάτων και διεκδικήσεων, τη συνεχή ανέγερση τεμενών, τη συνωμοτική δράση που σύμφωνα με τις αναφορές υπηρεσιών πληροφοριών της Δύσεως γίνεται στους χώρους αυτούς, τη διαμόρφωση αρθρώσεων στο πολιτικό σύστημα –κυρίως στο χώρο της Αριστεράς– και τη μη υποκρυπτόμενη πλέον επιδίωξή τους για την εξάπλωση του Ισλάμ σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στην Ελλάδα έχουμε ήδη αρκετά τέτοια στοιχεία, με ένα πλήθος τέτοιων πολιτιστικών οργανώσεων –μεταξύ αυτών και τουλάχιστον μία που ελέγχεται από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα–, ορισμένες μόνο των οποίων αναφέραμε σε πρόσφατο τεύχος των «Επικαίρων». Οι οργανώσεις αυτές έχουν αποκτήσει προσβάσεις και συμμάχους σε συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, ενώ το θέμα επεκτείνεται πλέον και στην ανέγερση και άλλων τζαμιών – ο ρηξικέλευθος Γ. Καμίνης, τρομάρα του, θέλει άλλα 14 μόνο στην Αθήνα, ο δε Γ. Μπουτάρης μάλλον δεν θα έλεγε «όχι» για κάτι αντίστοιχο στη Θεσσαλονίκη.

Αυτό που δεν έχουμε και είμαστε τελείως ανυποψίαστοι είναι η πληροφόρηση για τις επιδιώξεις του συγκεκριμένου ισλαμικού ρεύματος και η γνώση των τεχνικών διεισδύσεως και της τακτικής της παραπλανήσεως που ακολουθεί για να αποκοιμίσει τους Έλληνες, αρμόδιους και μη. Οι επικίνδυνες πλέον διαστάσεις αυτού του φαινομένου στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ και τα πρόδρομα σήματα για μεγέθυνση του προβλήματος στην ανοργάνωτη χώρα μας θα αναφερθούν σε επόμενα τεύχη των «Επικαίρων».


Το ψέμα και η απάτη ως μέσα για την εξάπλωση του Ισλάμ
Πολιτισμικό Τζιχάντ
Η απαρατήρητη φάση της ισλαμικής διεισδύσεως
Προσήλυτοι στο Ισλάμ, ασπαζόμενοι αυτό, αναλαμβάνουν και την υποχρέωση, όπως κάθε πιστός μουσουλμάνος, να εξαπολύσουν το Τζιχάντ όπου τους πουν οι ηγέτες του, ακόμη και εναντίον της χώρας τους!

Το πολιτισμικό Τζιχάντ, αναφέρει μελέτη, είναι μια μορφή πολιτικού και ψυχολογικού πολέμου, η οποία περιλαμβάνει πολυεπίπεδη εκστρατεία πολιτιστικής ανατροπής της χώρας-στόχου, όπως και τη διάβρωση και τον επηρεασμό της ηγεσίας της.
Το πρόβλημα της διγλωσσίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας δεν έχει να κάνει μόνο με μουσουλμανικές χώρες, καθώς η ίδια τεχνική εφαρμόζεται και σε επαφές των μελών της με κράτη του δυτικού κόσμου, όταν συζητούνται θέματα όπως ο πλουραλισμός των κοινωνιών και κυρίως όπως ο διαθρησκευτικός διάλογος.

Στο τελευταίο τμήμα του άρθρου για τη Σαρία και το Τζιχάντ στη Δύση του προηγούμενου τεύχους των «Επικαίρων» («Τα προβλήματα για την Ελλάδα και ο κίνδυνος για την Εθνική Ασφάλεια») είχαμε αναφερθεί στη γενική άγνοια που επικρατεί στην Ελλάδα για τις
επιδιώξεις της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Μ.Α.) και για τις τεχνικές διεισδύσεως και την τακτική της παραπλανήσεως που ακολουθεί ούτως ώστε να αποκοιμίσει τους Έλληνες, οι οποίοι αγνοούν ακόμη την επικίνδυνη πλέον φάση στην οποία έχουν περιέλθει οι χώρες της Ευρώπης και οι ΗΠΑ από την ανοχή τα προηγούμενα χρόνια της δράσεώς της.

Σκοπός του παρόντος και άλλων άρθρων που θα ακολουθήσουν είναι η ενημέρωση για τις παραπάνω τεχνικές και η ευαισθητοποίηση του κοινού, των κυβερνητικών υπηρεσιών και κυρίως της Εκκλησίας προκειμένου να διαφοροποιήσουν την οπτική υπό την οποία εξετάζουν θέματα όπως η παρουσία πλήθους μουσουλμάνων στη χώρα, ο νόμος για την ιθαγένεια, το ισλαμικό τέμενος, ο μεγάλος αριθμός των άτυπων τζαμιών και, κυρίως, ο τεράστιος πλέον αριθμός των ενώσεων και συλλόγων των εν Ελλάδι ευρισκομένων μουσουλμάνων.

Ο λόγος για την αναφορά στις παραπάνω τακτικές του Ισλάμ είναι το γεγονός ότι οι Αρχές Πληροφοριών και Ασφαλείας κάθε χώρας ασχολούνται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα –αν όχι και αποκλειστικώς– με το Τζιχάντ στη βίαιη μορφή του (τρομοκρατία) και καθόλου με αυτό που η Μ.Α. αποκαλεί «πολιτισμικό Τζιχάντ», αυτό που είχαμε αναφέρει στο προηγούμενο άρθρο ως την προ-βίαιη μορφή του Τζιχάντ. Το παράδοξο εν προκειμένω είναι ότι, σύμφωνα με την ιδεολογία των οπαδών της Σαρία, η προ-βίαιη μορφή του Τζιχάντ είναι όχι μόνο αναπόσπαστο μέρος του Τζιχάντ, αλλά και κυρίαρχο στοιχείο του.

Το θέμα του πολιτισμικού Τζιχάντ αποτέλεσε το αντικείμενο τμήματος μιας εντυπωσιακής μελέτης του αμερικανικού Κέντρου για την Πολιτική Ασφάλεια (Center for Security Policy) για την απειλή που θέτει η Σαρία ως προς την ασφάλεια των ΗΠΑ, υπό την έννοια του προσδιορισμού του ως τμήματος της προσπάθειας καθορισμού του εχθρικού δόγματος.

Πολιτικός – ψυχολογικός πόλεμος

Κατά τη Σαρία, αναφέρει η μελέτη, το προ-βίαιο Τζιχάντ θεωρείται, ως προελέχθη, αναπόσπαστο και δη κυρίαρχο στοιχείο του Τζιχάντ και είναι τουλάχιστον το ίδιο υποχρεωτικό για τους οπαδούς της Σαρία με το βίαιο Τζιχάντ. Τέτοιες μορφές του μη βίαιου Τζιχάντ είναι φυσικό να θεωρούνται μετριοπαθείς και, ως εκ τούτου, να διαφεύγουν της προσοχής των υπηρεσιών πληροφοριών και ασφαλείας όχι γιατί η Μ.Α. παραιτήθηκε της προσφυγής στη βία για λόγους αρχής, αλλά διότι αυτή η φάση της προετοιμασίας του «πεδίου της μάχης» πραγματοποιείται καλύτερα με κρυφά και υπόγεια μέσα, εξ ου και το αποκαλούν «κρυφό Τζιχάντ» (Stealth Jihad).

Στην ουσία, το πολιτισμικό Τζιχάντ, αναφέρει η μελέτη, είναι μια μορφή πολιτικού και ψυχολογικού πολέμου, η οποία περιλαμβάνει πολυεπίπεδη εκστρατεία πολιτιστικής ανατροπής της χώρας-στόχου, τη διάβρωση και τον επηρεασμό της ηγεσίας της, επιχειρήσεις ασκήσεως επηρεασμού της κοινής γνώμης, προπαγάνδα και άλλα σχετικά μέσα, με σκοπό τη βαθμιαία ενστάλαξη και εισαγωγή των αρχών της Σαρία στις δυτικές κοινωνίες.

Πηγές για το πολιτισμικό Τζιχάντ υπάρχουν πολλές, με κορυφαία την περίπτωση ενός εγγράφου το οποίο παρουσιάσθηκε ως αποδεικτικό στοιχείο σε μεγάλη δίκη μουσουλμάνων στις ΗΠΑ το 2008 – συγκεκριμένως, στην υπόθεση «ΗΠΑ εναντίον του Ιδρύματος των Ιερών Τόπων (Holy Land Foundation) ως χρηματοδότη της τρομοκρατίας». Το έγγραφο [Σ.Σ.: υπάρχει στο Διαδίκτυο] με τίτλο «Επεξηγηματικό Μνημόνιο για τoν Γενικό Στρατηγικό Σκοπό του Ομίλου» («Εxplanatory Memorandum: On the Overall Strategic Goal of the Group») εγράφη το 1991 από τον Μοχάμεντ Ακράμ, ανώτερο στέλεχος της Χαμάς στις ΗΠΑ και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Μ.Α. στη Βόρειο Αμερική.

Το Μνημόνιο εξηγεί ότι το Ισλαμικό Κίνημα (Islamic Movement) που οργάνωσε η Μ.Α. στις ΗΠΑ είναι μία διαδικασία εγκαταστάσεως, υπό την έννοια του εποικισμού (settlement process), στις ΗΠΑ, με σκοπό, μετά την παγίωσή του εκεί, να αναλάβει την αποστολή ενός μεγάλου Τζιχάντ, χαρακτηριζόμενου ως «πολιτισμικού Τζιχάντ», υπό την καθοδήγηση της Μ.Α. Συγκεκριμένως, το έγγραφο περιγράφει τη διαδικασία εγκαταστάσεως ως ένα μεγάλο Τζιχάντ για την κατάργηση και καταστροφή του δυτικού πολιτισμού εκ των έσω και την υπονόμευση του άθλιου οίκου του από τα χέρια των ίδιων (των Δυτικών) και τα χέρια των πιστών του Ισλάμ. Η Μ.Α., δηλαδή, βασίζεται, όπως αναφέρεται στο κείμενο, στους μη μουσουλμάνους κατοίκους της Αμερικής να τη βοηθήσουν –χωρίς να γνωρίζουν στην ουσία τι κάνουν– στην εκτέλεση της αποστολής της για την καταστροφή της χώρας εκ των έσω.

Το κάλεσμα στο Ισλάμ

Η Ντάουα (Dawa), το κάλεσμα στο Ισλάμ κατά τον ισλαμικό νόμο, το οποίο πρέπει να προηγηθεί του Τζιχάντ, συχνά αγνοείται τελείως από τις υπηρεσίες ασφαλείας μιας χώρας, όπως και άλλες μη βίαιες εκδηλώσεις του πολιτισμικού Τζιχάντ. Ο λόγος είναι ότι δραστηριότητες αυτού του τύπου «δεν σκοτώνουν», αλλά «απλώς» στοχεύουν στην υποταγή της χώρας-στόχου με μέσα που δεν είναι εύκολα διακριτά.

Ο Γιουσούφ Αλ Καραντάουι [Σ.Σ.: Yusuf Al-Qaradawi, για όσους αρμόδιους και μη επιθυμούν να το ψάξουν καλύτερα], πνευματικός αρχηγός της Μ.Α., σε συγκέντρωση της Ενώσεως Μουσουλμανικής Αραβικής Νεολαίας στο Τολέδο του Οχάιο το 1995 δήλωσε: «Θα κατακτήσουμε την Ευρώπη, θα κατακτήσουμε την Αμερική! Όχι με το ξίφος, αλλά μέσω της Ντάουα». Ο αντικειμενικός στόχος, δηλαδή, του πολιτισμικού ή κρυφού (Stealth) Τζιχάντ είναι ο ίδιος με αυτόν του βίαιου Τζιχάντ: η υποταγή του Οίκου του Πολέμου ή Dar Al Harb –τουτέστιν του μη μουσουλμανικού κόσμου– στη Σαρία ως τμήματος του Οίκου του Ισλάμ (Dar Al Islam).

Το κατά πόσο υλοποιήθηκε η δήλωση του Αλ Καραντάουι για την κατάκτηση της Ευρώπης χωρίς το ξίφος, αλλά με την Ντάουα, λιγότερο από είκοσι χρόνια αργότερα προκύπτει εύκολα από μια απλή περιήγηση στο Διαδίκτυο, αρχίζοντας από το Βέλγιο –ή Belgistan, όπως το αποκαλούν ήδη οι μουσουλμάνοι της χώρας– και συνεχίζοντας με τους κομπασμούς της ηγεσίας τους, όπως, π.χ. του Ιμάμ Ιμράν, ο οποίος δηλώνει με προφανή αλαζονεία ότι η νίκη του Αλλάχ είναι πλέον πολύ κοντά και συγκεκριμένως μέχρι το 2030 (σε δεκαεπτά χρόνια από σήμερα δηλαδή), όταν οι μουσουλμάνοι θα είναι η πλειοψηφία στο Βέλγιο.

Για το κάλεσμα στον Αλλάχ που απευθύνει η Ντάουα προς μη μουσουλμάνους χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα επικοινωνίας, από το Διαδίκτυο, μέχρι φυλλάδια, μπροσούρες, e-mails, βιβλία, διανομή του Κορανίου, press-kits, βίντεο – τα πάντα.

Στην Ελλάδα, με την οποία θα ασχοληθούμε επισταμένως στο τελευταίο άρθρο της σειράς, η Ντάουα και το πολιτισμικό Τζιχάντ έχουν απλωθεί από καιρό, όπως, άλλωστε, και ο προσηλυτισμός στο Ισλάμ Ελλήνων που ήταν χριστιανοί. Για παράδειγμα, στον ιστότοπο Islamforgreeks.org μπορεί να βρει κανείς κάθε είδους πληροφορίες για το Ισλάμ – από άρθρα επιφανών απολογητών του και «διαφωτιστικά» κείμενα για το Ισλάμ μέχρι και το ίδιο το Κοράνι. Ο πλέον δραστήριος προπαγανδιστής του Ισλάμ και περιβόητος για την έντονη δράση του στον προσηλυτισμό Ελλήνων είναι ο Αχμάντ Ελντίν (ένας ευτραφής Έλληνας με γενειάδα παντού, πλην άνωθεν του άνω χείλους – δεν μας εξηγεί γιατί, για να μας φύγει και η απορία;), ο οποίος εμφανίζει σε βίντεο τους αφελείς Έλληνες που ασπάσθηκαν το Ισλάμ γιατί πίστεψαν στα παραμύθια του περί των ειρηνικών σκοπών του Ισλάμ και των αγαθών της Σαρία. Αυτό που προφανώς δεν αναφέρει στους αφελείς που τον πιστεύουν είναι ότι οι προσήλυτοι στο Ισλάμ, ασπαζόμενοι αυτό, αναλαμβάνουν και την υποχρέωση, όπως κάθε πιστός μουσουλμάνος, να εξαπολύσουν το Τζιχάντ όπου τους πουν οι ηγέτες του, ακόμη και εναντίον της χώρας τους – τα παραδείγματα Ευρωπαίων που ασπάσθηκαν το Ισλάμ σε Αγγλία, Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία κ.α. και έλαβαν εν συνεχεία μέρος σε τρομοκρατικές επιθέσεις είναι άφθονα.

Το ψέμα και η απάτη ως μέσα για την εξάπλωση του Ισλάμ

Ο παραπάνω μεσότιτλος δεν είναι υπερβολή ούτε αποτελεί πρόκληση για τους πιστούς μουσουλμάνους. Τουλάχιστον όχι για τη μέγιστη πλειοψηφία τους, η οποία παραμένει εκτός των ανατρεπτικών σχεδίων και της στρατηγικής της Μ.Α. Και τούτο διότι, σύμφωνα με τη Σαρία, το να πει κανείς ψέματα δεν είναι μόνο επιτρεπτό, αλλά και υποχρεωτικό για κάθε μουσουλμάνο κάτω από ορισμένες συνθήκες. Η Σαρία, μάλιστα, απαιτεί από τους οπαδούς της να λένε ψέματα όπου αυτό κρίνεται επωφελές στις επαφές τους με τους απίστους, η υποταγή των οποίων στο Ισλάμ αποτελεί υποχρέωση που επιβάλλει το Κοράνι.

Στο κλασικό έργο του 14ου αιώνα για το Ισλάμ που αναφέραμε στο προηγούμενο τεύχος Εξάρτηση του ταξιδιώτη (Reliance of the traveler) μπορεί κανείς να βρει τμήματα όπως το «Ψέμα» και «Επιτρεπόμενα Ψέματα», με ένα από αυτά να αναφέρει: «Αυτό είναι μία σαφής δήλωση ότι το να ψεύδεται κανείς είναι σε ορισμένες συνθήκες επιτρεπτό, όταν επιδιώκεται συγκεκριμένο συμφέρον. Όταν είναι δυνατόν να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός με το ψέμα και όχι λέγοντας την αλήθεια, είναι επιτρεπτό να ψεύδεται κανείς, εάν ο σκοπός για τον οποίο γίνεται αυτό είναι επιτρεπτός».

Το θέμα του ψεύδους ως δικαιολογημένη ηθικώς υποχρέωση που προβλέπει η Σαρία έχει όμως και συνέχεια, τη γνωστή από το αραβικό της όνομα Taqiyya, η οποία συνοπτικώς περιγράφεται ως χρησιμοποίηση του ψεύδους για το καλό του Ισλάμ. Η Taqiyya, κατά τον ισλαμικό νόμο, είναι μία έννοια η οποία σημαίνει απάτη –ή προσπάθεια να μην φαίνεται κάτι σαν αυτό που είναι– και εφαρμόζεται ιδιαίτερα απέναντι στους απίστους.

Η Taqiyya βασίζεται στους στίχους του Κορανίου 3:28 και 16:106, καθώς επίσης και σε χαντίθ και νομικές ερμηνείες οι οποίες επιτρέπουν το ψέμα και ενθαρρύνουν προφύλαξη μέσω παραπλανήσεως ως μέσων για απόκρυψη της αληθούς θρησκείας του πιστού σε καιρούς διώξεων ή για λόγους εξαπατήσεως του αντιπάλου κατά τη διάρκεια διεισδύσεως σε εχθρικό στρατόπεδο (ξένη χώρα). Σύμφωνα με το έγκυρο αραβικό κείμενο για το θέμα, «η Taqiyya (εξαπάτηση) είναι θεμελιώδους σημασίας στο Ισλάμ. Πρακτικά, κάθε ισλαμική σέκτα συμφωνεί με αυτή και τη χρησιμοποιεί. Μπορούμε να πάμε τόσο μακριά ώστε να ισχυριστούμε ότι η πρακτική της Τaqiyya είναι το κύριο ρεύμα στο Ισλάμ και ότι οι λίγες σέκτες που δεν την εφαρμόζουν αποκλίνουν από το Ισλάμ. Η Taqiyya είναι πολύ σημαντική στην ισλαμική πολιτική, ειδικά στη σύγχρονη εποχή».

Κατά τον έγκυρο μελετητή της Taqiyya William Gawthorp, «η απόκρυψη των “πιστεύω” κάποιου, των πεποιθήσεων, ιδεών, αισθημάτων, της γνώμης και της στρατηγικής του σε περίοδο επικείμενου κινδύνου είναι επιτρεπτή για τη σωτηρία του από σωματική και πνευματική βία. Η Taqiyya χρησιμοποιείται από τους μουσουλμάνους από τον 7ο αιώνα προκειμένου να προκαλέσει σύγχυση και διαίρεση στον εχθρό. Ένα χαρακτηριστικό της είναι η ικανότητα να εκπέμπει δύο μηνύματα, ένα για τους πιστούς και ένα για τους απίστους, το οποίο (τελευταίο) αρνείται ότι το έστειλε, αν και εστάλη και ελήφθη από τους απίστους».

Παραδείγματα διγλωσσίας

Ένα κλασικό παράδειγμα της διγλωσσίας της Σαρία μέσω της ως άνω τεχνικής αποτελεί η περίπτωση του πνευματικού ηγέτη της Μ.Α. Γιουσούφ Αλ-Καραντάουι, ο οποίος έγραψε στη σαουδαραβική εφημερίδα Saudi Gazette στις 11 Ιουνίου 2010 ότι αποδοχή του κοσμικού κράτους σημαίνει εγκατάλειψη της Σαρία, άρνηση της θείας καθοδηγήσεως και απόρριψη των ναμάτων του Αλλάχ. Για τον λόγο αυτό, το κάλεσμα στον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους σε μουσουλμανικούς πληθυσμούς είναι αθεϊσμός και απόρριψη του Ισλάμ». Έξι χρόνια πριν είχε δηλώσει στο Κατάρ ότι «υπάρχουν αυτοί που ισχυρίζονται ότι η Δημοκρατία είναι η κυριαρχία του λαού. Εμείς όμως θέλουμε την κυριαρχία του Αλλάχ».

Τέτοια μηνύματα, ωστόσο, δεν δίνει σε άλλα ακροατήρια, όταν αυτό δεν εξυπηρετεί τους πραγματικούς του σκοπούς. Για παράδειγμα, σε συνέντευξή του στην αιγυπτιακή εφημερίδα Al Shorouk τον Ιανουάριο του 2010, κρίνοντας ότι αυτό θα ωφελούσε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο, εξύμνησε τη Δημοκρατία ως μέσο για την εκδίωξη του Χόσνι Μουμπάρακ (διώκτη της Μ.Α.) και την άνοδο των Αδελφών Μουσουλμάνων στην εξουσία. Το απόσπασμα είχε ως εξής: «Η Αίγυπτος δεν θα ανακτήσει το κύρος της, την ευημερία της και τον ρόλο της παρά μόνο όταν ανοίξει τα παράθυρα στην ελευθερία. Πρέπει να ανοίξει διάπλατα τις πόρτες και να ανοίξει τον δρόμο σε νέα πρόσωπα και ανταγωνισμό, όπως επιβάλλει η πραγματική Δημοκρατία, που αποτελεί τη μόνη λύση, και όχι η ψεύτικη Δημοκρατία». Ο ίδιος στην ιστοσελίδα της Μ.Α. Islamonline.net, η οποία γράφεται στην αγγλική και απευθύνεται σε δυτικά ακροατήρια, έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι η Σαρία στην πραγματικότητα αγκαλιάζει τη Δημοκρατία: «Το Ισλάμ είναι υπέρ της Δημοκρατίας και παρέχει στον λαό το δικαίωμα να εκλέγει τις κυβερνήσεις του». Το τι πραγματικά εννοούσε δεν άργησε να φανεί λίγο μετά, όταν ο Μόρσι κατέλαβε την εξουσία και ξεκίνησε την ισλαμοποίηση της χώρας…

ΡΑΣΤΕΡ

Η τεχνική της παραπλάνησης στην καθημερινότητα

Το πρόβλημα της διγλωσσίας των μουσουλμάνων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας δεν έχει να κάνει μόνο με μουσουλμανικές χώρες. Το κύριο πρόβλημα εδώ είναι ότι η ίδια τεχνική εφαρμόζεται και σε προβλήματα του σημερινού κόσμου και σε επαφές τους με κράτη του δυτικού κόσμου, όταν συζητούνται θέματα όπως ο πλουραλισμός των κοινωνιών, η κατανόηση μεταξύ τους και η συμφιλίωσή τους και κυρίως θέματα όπως ο διαθρησκευτικός διάλογος, ο σεβασμός για ανοχή του άλλου, στα οποία, μάλιστα, πρωτοστατούν, εμφανιζόμενοι ως άκρως διαλλακτικοί οπαδοί της ανεξιθρησκίας. Τούτο δε όταν, την ίδια στιγμή, σουνίτες, σιίτες, σαλαφιστές και άλλοι σφάζονται μεταξύ τους και όλοι μαζί σφάζουν τους χριστιανούς και όποιον άλλο αλλόθρησκο έχει την «τύχη» να ζει σε ένα κράτος όπως αυτό που έφτιαξαν στη Λιβύη ή όπως αυτό που σκοπεύουν να κάνουν στη Συρία.

Σε ό,τι αφορά σε εμάς, καλό θα είναι όταν γίνεται συζήτηση στην τηλεόραση για το περίφημο τέμενος, το νεκροταφείο, τα προβλήματα με την ιθαγένεια και ό,τι άλλο στο μέλλον μετά βεβαιότητας προκύψει, οι υπεύθυνοι και κυρίως οι αρμόδιες υπηρεσίες ασφαλείας να έχουν στο μυαλό τους την Taqiyya.

Είναι δε ειρωνικό ότι πρώτο θύμα της Taqiyya είναι το αφελέστατο τμήμα της Αριστεράς που υποτίθεται ότι αποτελείται από σκεπτόμενα άτομα (ο Γ. Καμίνης εξαιρείται ως ειδική περίπτωση), το οποίο υποστηρίζει κάθε τους αίτημα χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για το τεράστιο θέμα που λέγεται κατάκτηση της Δύσεως όχι με το ξίφος, αλλά με μέσα που μόνο εν συντομία αναφέραμε παραπάνω. Φυσικά και με το άφθονο χρήμα της Σαουδικής Αραβίας που χρηματοδοτεί τα πάντα…

Του ΜΑΝΟΥ ΗΛΙΑΔΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου