Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Η Νέα Τάξη και το «τέλος της Ιστορίας»


Θύμιος Παπανικολάου
εκδότης του περιοδικού Ρεσάλτο

«Ο ελληνικός λαός είναι ατίθασος (δυσκολοκυβέρνητος)
και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του
ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα,
τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να
εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί,
να επικρατήσει. Έτσι ώστε να πάψει να μας παρενοχλεί, στην περιοχή των Βαλκανίων και της ανατολής, των τόσο σημαντικών για
τα συμφέροντα των ΗΠΑ…»

Χένρυ Κίσσινγκερ

[Γράφτηκε τον Αύγουστο του 2000 και περιέχεται στο βιβλίο: «Η Νέα Τάξη και οι χρήσιμοι ηλίθιοι»

Η ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ανεπάρκεια και η πολιτική μιζέρια καλύπτονται κατά κανόνα με δογματικά σχήματα και γενικές αφαιρέσεις. Η πλειονότητα των αριστερών και κομμουνιστικών δυνάμεων πάσχει από θεωρητική και πολιτική αναιμία. Η πνευματική οξείδωση είναι ιδιαίτερα εμφανής στο σεχταριστικό μικρόκοσμο των ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. 

ΟΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ αγκυλώσεις και οι πνευματικές μας οξειδώσεις εμποδίζουν να συλλάβουμε συγκεκριμένα και σε όλες τις ποικιλίες και διαστάσεις του το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης.Αδυνατούμε να αντιληφτούμε το πολυεδρικό πρίσμα της Νέας Τάξης. Κραυγάζουμε επαναστατικά κατά της Νέας Τάξης, αναμασώντας αφηρημένες αντικαπιταλιστικές καταγγελίες. Ταμπουρωμένοι πίσω από επαναστατικές έννοιες και δόγματα του παρελθόντος καλύπτουμε τα τεράστια θεωρητικά κενά μας και δικαιολογούμε την ανικανότητά μας να αναλύσουμε σε βάθος τα νέα φαινόμενα. Με μια αυτάρεσκη στενοκεφαλιά πιστεύουμε ότι τα επιλεγμένα τσιτάτα δίνουν απάντηση σε όλα τα ζητήματα. Έτσι όχι μόνο δολοφονούμε τη διαλεκτική σκέψη των μαρξιστών επαναστατών, αλλά μετατρέπουμε και τα γραφτά τους σε μούμιες αιγυπτιακές . 

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ σήμερα να οριοθετήσουμε απλώς την οικονομική διάσταση του φαινομένου της παγκοσμιοποίησης. Βεβαίως χωρίς τον οικονομικό προσδιορισμό του φαινομένου κάθε άλλη ανάλυση είναι αδύνατη και μετέωρη. Ωστόσο δεν φτάνει μόνο να πούμε ότι η βάση της παγκοσμιοποίησης είναι τα υπερεθνικά μονοπώλια και ότι η Νέα Τάξη είναι η υπερεθνική ή πλανητική ιμπεριαλιστική εξουσία. Πρέπει να αναλυθούν και οι ιδεολογικές, πολιτικές και πολιτισμικές μορφές αυτής της εξουσίας που απορρέει από το οικονομικό καθεστώς τουυπερεθνικού ιμπεριαλισμού. Και αυτές οι μορφές εξουσίας είναι διαφορετικές, εντελώς μεταλλαγμένες από τις μορφές εξουσίας των εθνικών ιμπεριαλισμών. 

Εθνικό και υπερεθνικό κράτος 

ΣΤΟΥΣ εθνικούς ιμπεριαλισμούς την πρωτοκαθεδρία είχε το εθνικό κράτος. Σήμερα το κέντρο βάρος μετατοπίζεται στο πλανητικό κράτος, στο υπερεθνικό κράτος των ισχυρών του κόσμου. Τα εθνικά κράτη υπονομεύονται και προοδευτικά μετατρέπονται σε εκτελεστικά όργανα του πλανητικού κράτους με ηγέτιδα δύναμη το κράτος των ΗΠΑ. Μετατρέπονται δηλαδή σεπροτεκτοράτα του παγκόσμιου κρατικού πλέγματος, της Νέας Τάξης. 

Η ΕΞΕΛΙΞΗ αυτή προκαλεί μια τεράστια ανατροπή στο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Θέσεις παλιές ανατρέπονται και έννοιες αλλάζουν σημασία, γεμίζουν με άλλο ταξικό περιεχόμενο.Και όμως οι κομμουνιστές μένουν στα παλιά, σε παλιές, αμετακίνητες, «πάγιες» θέσεις. Και οι «επαναστάτες» συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τον εθνικισμό, το ρατσισμό, τη λαθρομετανάστευση, και πολλά άλλα με τα δεδομένα του εθνικού ιμπεριαλισμού. Τη δε Εκκλησία με τα δεδομένα της φεουδαρχίας. Και δεν προβληματίζονται καν από το γεγονός ότι η Νέα Τάξη βρίσκεται στην πρώτη γραμμή κατά του εθνικισμού και του ρατσισμού, στην πρώτη γραμμή υπέρ της πολυπολιτισμικότητας, στην πρώτη γραμμή για την κατάργηση των εθνικών συνόρων, στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά του θρησκευτικού συντηρητισμού και της Εκκλησίας… 

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ του πλανητικού κράτους διαφοροποιείται ουσιωδώς από τη φιλοσοφία του εθνικού κράτους. Το πλανητικό κράτος δεν αναγνωρίζει καμιά συλλογικότητα: Ούτε ταξική, ούτε εθνική, ούτε θρησκευτική. Ο ατομισμός που παραπέμπει κάθε άτομο στον εαυτό του και αποτελεί το προϊόν της καπιταλιστικής ανάπτυξης, στην παγκοσμιοποίηση παίρνει ολοκληρωτική μορφή, γίνεται απόλυτο φετίχ, θεότητα. Για το πλανητικό ιμπεριαλιστικό κράτος τα πάντα ανάγονται στη σφαίρα του ιδιωτικού. Δεν υπάρχουν σύνολα, δεν υπάρχουν συλλογικές υποθέσεις, ταξικές ή εθνικές, υπάρχουν μόνο ιδιωτικά ζητήματα, υποθέσεις των ιδιωτών. Η εργασία γίνεται υπόθεση ιδιωτική. Το ίδιο η Παιδεία, η Υγεία, κάθε συλλογική δραστηριότητα που ανάγεται στη σφαίρα του κοινωνικού κράτους. 

ΓΙΝΕΤΑΙ φανερό ότι το πλανητικό κράτος, η Νέα Τάξη, αναγάγοντας τα πάντα στη σφαίρα του ιδιωτικού δεν θέλει καμιά ταυτότητα συλλογικότητας, καμιά ταυτότητα εθνική ή θρησκευτική, καμιά ταυτότητα ιστορικής μνήμης. Γι αυτό η Νέα Τάξη επιχειρεί να «καταργήσει» την Ιστορία, να αποσπάσει τον άνθρωπο από την ιστορικότητά του. Η Ιστορία είναι επικίνδυνη για τη Νέα Τάξη. Και είναι επικίνδυνη γιατί προϋποθέτει βίωμα και πραγμάτωση της συνοχής του γίγνεσθαι: είναι δηλαδή συλλογική διαδικασία. Αυτός που «έχει μια ιστορία» έχει σχέση με ένα γίγνεσθαι που σημαίνει ότι είναι και ικανός να «δημιουργήσει» ιστορία, δηλαδή να αλλάξει τον κόσμο… 

Ο άνθρωπος είναι ιστορία 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ εγγράφει το άτομο σε ένα δίκτυο σχέσεων το οποίο κατασκευάζει τον κοινωνικό ιστό. Εγγράφει, δηλαδή το άτομο σε ένα δίκτυο αλληλεγγύης, σε μια κοινότητα, σε ένα σύνολο, που το «κοινωνονικοποιούν». Ο άνθρωπος είναι ιστορία με μια διπλή έννοια: 

Το άτομο παράγεται από την ιστορία. Η ταυτότητά του συγκροτείται αφενός από γεγονότα προσωπικά, τα οποία έζησε και τα οποία διαμορφώνουν το μίτο της βιογραφίας του και αφετέρου από στοιχεία που είναι κοινά στην οικογένειά του, στο περιβάλλον, στον ταξικό του χώρο, στο έθνος, τα οποία το τοποθετούν ως κοινωνικό-ιστορικό ον. 

# Το άτομο είναι δρων παράγοντας της ιστορίας. Εάν το άτομο μπορεί να θεωρηθεί προϊόν της ιστορίας, είναι ταυτόχρονα και παραγωγός της. Είναι φορέας ιστορικότητας, της ικανότητας δηλαδή να παρεμβαίνει στη δική του ιστορία, λειτουργία η οποία τον θέτει ως υποκείμενο μιας διαλεκτικής κίνησης ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που μετεξελίσσεται: Το άτομο είναι προϊόν μιας ιστορίας της οποίας προσπαθεί να γίνει το υποκείμενο. 

Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ, συνεπώς, ορίζει την ικανότητα του ατόμου να προσοικειώνεται την ιστορία του και ταυτόχρονα την Ιστορία για να μπορεί: 

Πρώτον: Να την κατανοεί, να την αναγνωρίζει, να έχει τη δυνατότητα να συνειδητοποιεί, άρα και να μεταβάλλει, τον τρόπο με το οποίο η ιστορία αυτή δρα μέσα του. 

Δεύτερον: Να θέτει σε εφαρμογή στρατηγικές κοινωνικά πρόσφορες σε σχέση με την εξέλιξη της κοινωνίας, στην προσπάθειά του να αλλάξει τις οικονομικό-κοινωνικές και πολιτιστικές συνθήκες.

ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ του ανθρώπου να γίνει ο συνειδητός παράγοντας της ιστορίας, να συνειδητοποιεί, δηλαδή και να αλλάζει ο ίδιος τον κόσμο, επιδιώκει να καταστρέψει η Νέα Τάξη. Τον ιστορικό μας ιστό θέλει να αποσαθρώσει και την ιστορική μας ταυτότητα να αφανίσει. Και βρίσκει συμμάχους σε αυτή τη διορατική και μακάβρια ιμπεριαλιστική «σύλληψη» του Χένρυ Κίσσινγκερ και πολλούς αριστερούς και κομμουνιστές… 


"http://www.resaltomag.gr"



Η τρομοκρατία των «φωταδιστών»

Θύμιος Παπανικολάου
Περιοδικό Ρεσάλτο
Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Οκτώβριο του 2000.
Αναδημοσιεύεται από το βιβλίο: «Η Νέα Τάξη και οι χρήσιμοι ηλίθιοι», εκδόσεις «Κάκτος»


ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ του και τη λειτουργία του ο υπερεθνικός ιμπεριαλισμός αντιμετωπίζει την πολιτισμική κληρονομιά των λαών με μηδενιστική καταφρόνηση. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων θέλει να εκμηδενίσει την ιστορία των λαών και τις πολιτισμικές, εθνικές παραδόσεις ακριβώς γιατί είναι φορείς μορφών κοινωνικής συνοχής και συλλογικής συνείδησης. Το πρότυπο της Νέας Τάξης είναι οι ΗΠΑΈνα συνονθύλευμα φυλών και πολιτισμών χωρίς συνοχή, ένα αθροιστικό και όχι συνθετικό σύνολο…

ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ αυτό πρότυπο προωθούν και στην Ελλάδα οι θιασώτες της παγκοσμιοποίησης. Στην πρωτοπορία βρίσκεται η νεοταξική κυβέρνηση Σημίτη και η «προοδευτική» ουρά της: οι ποικιλώνυμοι «φωταδιστές». Όλοι αυτοί αντιμετωπίζουν με μηδενιστική καταφρόνηση την ελληνική ιστορία, τις πολιτισμικές και πνευματικές μας κληρονομιές, κάθε τι που συγκροτεί κάποια μορφή συλλογικής συνείδησης. Και το σπουδαιότερο στο όνομα της «προόδου» ασκούν μια άγρια τρομοκρατία κατά της ελληνικής κοινωνίας. Μια τρομοκρατία που εξαναγκάζει ακόμα και επαναστατικά και ατίθασα πνεύματα να σιωπούν ή να αποδέχονται ως προοδευτικό λόγο το νεοταξικό λόγο των «φωταδιστών».

ΑΥΤΗ η ιδεολογική τρομοκρατία που λανσάρεται ως «προοδευτική» και ως επιστημονική εγκλωβίζοντας έτσι το σύνολο σχεδόν της αριστεράς, στηρίζεται σε ένα δόλιο αντιεπιστημονικό τέχνασμα: Στον τεμαχισμό της πολιτισμικής κληρονομιάς και στην αντιαδιαλεκτική απομόνωση των αντιδραστικών στοιχείων της. Δηλαδή η πολιτισμική κληρονομιά δεν εξετάζεται ως ένα διαλεκτικό όλο, αλλά σαν άθροισμα μερών. Απομονώνεται και διογκώνεται το «τεμάχιο» που μας ενδιαφέρει και μηδενίζουμε το σύνολο…

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ και πολιτισμική κληρονομιά είναι μια σύνθεση διαμορφωμένων αντιθέσεων, δισυπόστατη: Βοήθησε τον άνθρωπο να αποκτήσει γνώσεις, ικανότητες και συλλογική συνείδησηκαι ταυτόχρονα χρησίμευσε και στη διαιώνιση της ταξικής κοινωνίας και στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Ακόμα όμως και τα στοιχεία της πνευματικής μας κληρονομιάς που καθρεφτίζουν την υποδούλωση του ανθρώπου και τη διαιώνισή της συνδυάζονται περίπλοκα με άλλα, που με αυτά ο άνθρωπος γνώρισε τον εαυτό του, όξυνε τη σκέψη του, μεγάλωνε τη νοημοσύνη του, συνειδητοποιούσε τα συναισθήματά του, συνακόλουθα ξεπερνούσε, ως ένα βαθμό, τα όρια των κοινωνικών συνθηκών του. Έτσι εξηγείται πώς έργα τέχνης δημιουργημένα εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια πριν, συνεχίζουν να γοητεύουν και να αγγίζουν και σήμερα μια χορδή μέσα του…

ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ αμφιβολία ότι ο άνθρωπος μέσα από την κοινωνική δράση πρέπει να αναθεωρήσει κριτικά όλες τις κληρονομημένες αξίες, αφού πρώτα τις υποβάλει σε έλεγχο και τις αφομοιώσει ολοκληρωτικά. Αυτό όμως δεν έχει καμιά σχέση με την κατηγορηματική απόρριψη ή τις ψευτο-αριστερές και ψευτο-προοδευτικές ανοησίες. Πολύ περισσότερο δεν έχει καμιά σχέση με τις «αναθεωρήσεις» των διαταγμάτων της εξουσίας, των «φωταδιστών» και της Νέας Τάξης ερήμην των λαών.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ εξουσία των «εκσυγχρονιστών» με «φωταδιστικούς» αφορισμούς και υστερική δημαγωγία ξεχωρίζει μηχανικά από την πολιτισμική μας κληρονομιά κάποια στοιχεία που καθρεφτίζουν την υποδούλωση του ανθρώπου και μηδενίζει τα πάντα. Μηδενίζουν τη θρησκευτική παράδοση, την ιστορία και τις εθνικές παραδόσεις με σημαία τους λέξεις αρνητικά φορτισμένες: «Σκοταδισμός», «εθνικισμός», «ρατσισμός» κλπ. Αυτοί που είναι κήρυκες του σύγχρονου σκοταδισμού, που υποθάλπουν τους εθνικούς διχασμούς, την ξενοφοβία και το ρατσισμό τρομοκρατούν με τα ιδεολογήματα κατά του σκοταδισμού της Εκκλησίας, κατά του ρατσισμού και του εθνικισμού. Επιχειρούν με τέτοιου είδους ιδεολογήματα να επιβάλλουν μια νέα ακόμα πιο μακάβρια υποδούλωση του ανθρώπου.

ΓΙ ΑΥΤΟ βρίζουν και το λαό που δεν καταλαβαίνει τα «προοδευτικά» διατάγματά τους που αποφασίζουν ερήμην του. Βρίζουν την πλειονότητα των Ελλήνων που συμφωνεί με το Χριστόδουλο στο θέμα των ταυτοτήτων. Σε λίγο οι φωστήρες του «διαφωτισμού» της Νέας Τάξης θα μας βρίζουν όλους σαν ρατσιστές και εθνικιστές. (Σημείωση: Σήμερα μας βρίζουν!).
ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ παγιδευμένη στη μέγγενη των νέων «προοδευτικών» ιδεολογημάτων της Νέας Τάξης και φοβούμενη να μην την ταυτίσουν με τις ανοησίες της ακροδεξιάς δημαγωγίας θα πολεμάει στα λόγια τη Νέα Τάξη και στην πράξη θα σέρνεται στην ουρά της. Δεν θα τολμάει ούτε καν να ψελλίσει: «Ζητήματα που αφορούν ιστορικές και πολιτισμικές μας παραδόσεις δεν μπορούν να επιβληθούν εκ των άνω από τις ελίτ των εξουσιών που διχάζουν και στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου. Αυτά τα ζητήματα αποτελούν προϊόν συλλογικής συνείδησης και δράσης και όχι βίαιης επιβολής». 

"http://www.resaltomag.gr"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου